Thursday, September 13, 2012

Μια στιγμή






Μια στιγμή

«Οι ζωντανοί είναι οι νεκροί και οι νεκροί οι ζωντανοί.» The dead are the living and the living are the dead. Kοιταζόμαστε κάτω από πυκνά σύννεφα καπνού που δημιουργούν ένα αιθέριο παραπέτασμα ανάμεσά μας. Όση ώρα είμαστε μαζί καπνίζει αλυσιδωτά, μ’ έναν τρόπο επιθετικό, σχεδόν προσβλητικό, όπως είναι όλες του οι κινήσεις. Τα μάτια του είναι μικρά, αμυγδαλωτά κι έχουν ένα σβησμένο σταχτί χρώμα, μια παγωμένη ακινησία. Η φωνή του είναι βραχνή από το ποτό, οι λέξεις τσακίζουν αιφνιδιαστικά, πότε υψώνονται στον ουρανό, πότε κατρακυλούν και σβήνουν ή πνίγονται στο σάλιο του. Συνδυασμός του αλκοόλ, της περιφρόνησης που νιώθει για τους ανθρώπους και της οξφορδιανής προφοράς του. 

Δεν μπορώ να υπολογίσω την ηλικία του. Το σώμα του παχύ και πλαδαρό απλώνεται στην καρέκλα δίχως ντροπές. Αναρωτιέμαι αν νεότερος ήταν όμορφος. Λίγες μέρες αργότερα στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο, κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες, θα διαπιστώσω ότι υπήρξε ένας γοητευτικός, αδύνατος άντρας με πλούσια ξανθά μαλλιά και αστραφτερό χαμόγελο. Τώρα όλα αυτά έχουν σχεδόν χαθεί, έχουν σβήσει κάτω από το βάρος του χρόνου, της ματαίωσης και του οινοπνεύματος. Δεν τον πειράζει που όλοι τον αποκαλούν μπεκρή, συχνά μιλά κι ο ίδιος για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο με τον πιο χυδαίο τρόπο.


Στις φωτογραφίες που έχει τοποθετήσει στο γραφείο του, τραβηγμένες πριν είκοσι και πλέον χρόνια, κοιτάζει το φακό θαρρετά, προκλητικά. Μου λέει ότι είναι μοναχογιός και προέρχεται από πολύ πλούσια οικογένεια. Παραδέχεται ότι έχει περάσει τη ζωή του να γράφει βιβλία  -- γεγονός για το οποίο απολαμβάνει την εκτίμηση της πανεπιστημιακής κοινότητας -- και να πίνει. Καθώς κάθεται απέναντί μου, αναρωτιέμαι άθελά μου πόσα ποτάμια μπίρας έχει καταναλώσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στο πανεπιστήμιο κυκλοφορεί η φήμη ότι είναι άρρωστος κι ότι ήδη ψάχνουν τον αντικαταστάτη του. Ίσως λοιπόν να είμαι τυχερή που δέχτηκε να με συναντήσει.



(απόσπασμα από τις ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΕΣ ΣΥΝΕΥΡΕΣΕΙΣ)

No comments: