Tuesday, August 31, 2010

protagon.gr

Η παρουσίαση του Κώστα Γιαννακίδη στο www.protagon.gr

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να ολοκληρώσεις τις «Μεσημβρινές Συνευρέσεις» με μία αίσθηση ικανοποίησης: να διατηρείς μία καλή και ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό σου. Μόνο που αυτή η σχέση έχει τελειώσει εδώ και χρόνια ή ακόμα την περιμένεις να γεννηθεί. Το πιθανότερο είναι να τελειώσεις το βιβλίο με τη γεύση που σου αφήνει το αίμα όταν το καταπίνεις. Διότι προηγουμένως δεν έχεις απλώς αγγίξει τις πληγές του εαυτού σου, τις έχεις γευτεί κιόλας.

Νομίζω πως κάτι τέτοιο θέλει και η συγγραφέας, η Εύα Στάμου. Μπορεί, ως ψυχοθεραπεύτρια, να θέλει ευτυχισμένους ασθενείς, αλλά ως γραφή θέλει να συστήσει τους αναγνώστες στα πάθη τους. Κατά τη γνώμη μου το καταφέρνει σε τέτοιο βαθμό που πιστεύεις ότι κάπου στο κέντρο του βιβλίου θα βρεις τη λύση στις απορίες και την παρηγοριά στις αγωνίες σου. Δεν θα τις βρεις επειδή δεν είναι εκεί. Ίσως, όμως, το βιβλίο να σου δείξει κάποιες κατευθύνσεις για τη διαδρομή.

Αποτελείται από οκτώ διηγήματα. Η πλοκή τους δεν έχει τόση σημασία. Για την ακρίβεια ο αναγνώστης δεν ακολουθεί τον μύθο, αλλά εκείνα τα φωτεινά σημεία στα οποία αναγνωρίζει τον εαυτό του. Και στα οκτώ διηγήματα η συγγραφέας εστιάζει στη σχέση που διατηρούμε με το σώμα μας. Και το σώμα μας είναι πολλά, ίσως είναι και τα πάντα. Κιβωτός φθοράς, βάρκα που ετοιμάζεται να πλεύσει στην Αχερουσία, όχημα που πάει και καρφώνεται με πάθος επάνω σε ηδονές. Η Εύα Στάμου προσπαθεί και η ίδια να μάθει τι προκαλούν όλα αυτά σε εκείνο που άλλοι ονομάζουν ψυχή και άλλοι αποτέλεσμα χημικών διεργασιών. Αλλά αυτές οι απαντήσεις δεν ισοδυναμούν με το τέλος της ποίησης;

Τέλος πάντων, τα διηγήματα δεν είναι ισοβαρή, αλλά οι αποστάσεις μεταξύ τους δεν είναι τεράστιες. Προσωπικά ξεχώρισα το πρώτο, τον «Χάρτη» για τη σχέση που διατηρεί μία νεφροπαθής με το σώμα της και τον έρωτα που βιώνει μέσα από αυτό και την «Αλυσίδα» που πραγματεύεται τη θέση μας στο χρόνο, απέναντι στο θάνατο μας που έχει ήδη συντελεστεί.

Παρά το βάθος των εννοιών που πραγματεύεται, το βιβλίο ρέει εύκολα. Είναι μόλις 145 σελίδες, θα το τελειώσετε πάνω στον καναπέ. Και η πολυθρόνα δίπλα είναι άδεια αφού ο ψυχοθεραπευτής βρίσκεται μέσα στο βιβλίο.

6 comments:

katrine said...

Εύα μου καλησπερα,

μόνο θα σου πω πως στη περίοδο του καλοκαιριού το ξαναδιάβασα. Δε φθάνει μια φορά. Πολλές έννοιες καταλαβαίνεις στο δεύτερο πέρασμα.

Μακάρι και το εύχομαι να ετοιμάζεις το Νο 2.

Φιλιά γλυκά και με το καλό να έρθει το φθινόπωρο

Eva Stamou said...

@katrine

Κατερίνα, αυτή είναι μεγάλη φιλοφρόνηση για έναν συγγραφέα. Αυτή τη φορά ετοιμάζω μυθιστόρημα.

Καλό φθινόπωρο με υπέροχες αναγνώσεις.

Φιλιά,
Εύα

Γραφεας Πεζικου said...

Αχ δε θάρθει ο χειμώνας;Να μαντρωθούμε λίγο στη θαλμπωρή να δούμε και τα πλάγια μας...
να κάνουμε και καμιά σοβαρή επίσκεψη,στο τόσο σπουδαίο χρήσιμο και αξιόλογο από κάθε πλευρά ιστολόγιό Σας!Τόχουμε βάρος, γιατί τόσο ή θάλασσα όσο και τα προβλήματα υγείας μας με τον ήλιο,δεν μας επέτρεψαν πολλές επισκέψεις σε φιλικά μας μπλόγκς...
αφήστε που μέσα σε όλα μετακομίσαμε κι εμείς στο νέο μας site και Σας περιμένουμε εναγωνίως!Χάρηκα καλή μου την αυθόρμητη επίσκεψή μου,στο αρχοντικό Σας!!!

Eva Stamou said...

@Γραφεας Πεζικου

Δεν είστε ο μόνος που αραιώσατε τις επισκέψεις στα ιστολόγια, δηλώνω κι εγώ ένοχη του ίδιου παραπτώματος! Θα επιστρέψουμε σιγά σιγά τώρα που φθινοπωριάζει. Σας ευχαριστώ για την επίσκεψη και σας εύχομαι καλό φθινόπωρο με αξιόλογες αναγνώσεις και όμορφες αναρτήσεις.

Γραφεας Πεζικου said...

Ευχαριστώ θερμά,κι'ανταποδίδω δεόντως ευχές... Σας περιμένω με ιδιαίτερη χαρά να Σας καλωσορίσω!

Phivos Nicolaides said...

Μετά τις υπέροχες «Μεσημβρινές Συνευρέσεις», ώρα για τις δικές μας, μπλογκο-συνερεύσεις και όποιος αντέξει!!