Thursday, August 5, 2010

Καλοκαίρι 2010


Είναι ένα από αυτά τα καλοκαίρια που πηγαινοέρχομαι από την πόλη στην εξοχή. Με δυσκολία καταφέρνω ν' απενδυθώ τον Αθηναϊκό μου εαυτό και να υιοθετήσω μια πιο χαλαρή συμπεριφορά, όπου ο χρόνος δεν είναι εχθρός και η ατημέλητη εμφάνιση δεν αποτελεί μειονέκτημα. Αυτά στην αρχή του καλοκαιριού. Τώρα πια μου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όταν επιστρέφω στο γραφείο χρειάζεται να πιεστώ ώστε να διατηρήσω την εικόνα που έχουν συνηθίσει οι θεραπευόμενοί μου, αφού ο κανόνας αυτές τις μέρες είναι τα αχτένιστα μαλλιά, οι σαγιονάρες και τα απλά φορέματα.

Στην παραλία ανήκω στην μειοψηφία αυτών που διαβάζουν. Σε μία τεράστια έκταση διακρίνω μόνο άλλα δύο βιβλία αφημένα στις ξαπλώστρες. Με ενδιαφέρον προσπαθώ να εντοπίσω τους αναγνώστες τους. Το ένα ανήκει σε μία Γαλλίδα τουρίστρια και το άλλο σε ένα νεαρό πολύ γυμνασμένο και κρίνοντας από τον τρόπο που περπατάει και παρατηρεί τον κόσμο αρκετά ωραιοπαθή, ο οποίος καταφέρνει ωστόσο να ανατρέψει το στερεότυπο των 'μπράτσων χωρίς μυαλό'.

Χωρίς να το επιδιώκω ακούω και παρατηρώ πώς επικοινωνούν οι οικογένειες και τα ζευγάρια. Διαπιστώνω ότι οι περισσότεροι Έλληνες γονείς αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους με έναν από τους δύο τρόπους: είτε τα φροντίζουν και τα εξυπηρετούν στο καθετί που ζητούν ακόμα κι όταν εκείνα βρίσκονται σε προχωρημένη εφηβεία, είτε απαιτούν από αυτά να εξυπηρετούν τις δικές τους επιθυμίες. Στην πρώτη κατηγορία παρατηρώ μια μάνα γύρω στα πενήντα που στήνει την ομπρέλα, στρώνει τις ψάθες στην άμμο και φροντίζει να βάλει αντιηλιακή λοσιόν και στα τρία παιδιά της, δυο κορίτσια κι ένα αγόρι που έχουν σίγουρα περάσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας τους. Όταν βγαίνουν από τη θάλασσα τα τυλίγει στις πετσέτες και τους μοιράζει χωρίς καθυστέρηση σακουλίτσες με τυρόπιτες. Στον αντίποδα της κυρίας το ζευγάρι που κάθε πέντε λεπτά στέλνει την κόρη του σε ένα καινούριο θέλημα: να φέρει τα τσιγάρα του μπαμπά από το αυτοκίνητο, να αγοράσει καφέ από την καντίνα, να ξεπλύνει τα τσόκαρα της μαμάς στη θάλασσα, να ξαναπάει στην καντίνα για παγωτά.

Κι ύστερα υπάρχει ένα νεαρό ζευγάρι που προσφέρει άφθονο υλικό προς παρατήρηση. Ο άνδρας που είναι ιδιαίτερα ευτραφής και καπνίζει αλυσιδωτά, διακωμωδεί κάθε γυναίκα -τον σωματότυπο, το μαγιό, τον τρόπο που στέκεται και περπατά- σε ακτίνα εκατό μέτρων με σκοπό να προκαλέσει την ευθυμία της συνοδού του. Εκείνη δείχνει να απολαμβάνει πραγματικά το one-man-show και για να τον επιβραβεύσει κάθε λίγα λεπτά τον διακόπτει και τον φιλά με πάθος. Αναρωτιέμαι σε ποια από τις δυο κατηγορίες παιδιών να ανήκαν οι δυο τους όταν μεγάλωναν, σε αυτούς που απολάμβαναν την φροντίδα των γονιών ή σε εκείνους που ο ρόλος τους ήταν να εξυπηρετούν τους άλλους;

Αναποφάσιστη κάνω μια βουτιά στην καθαρή, δροσερή θάλασσα και με ικανοποίηση σκέφτομαι ότι κάπου μακριά, στο κέντρο της καυτής πόλης υπάρχει ένα άδειο γραφείο που με περιμένει το επόμενο πρωινό. Η διασκέδαση στην παραλία, το καλοκαίρι το ίδιο με όλες τις γλυκές απολαύσεις του, δεν θα είχε νόημα για μένα χωρίς αυτή την επιστροφή στην 'πραγματικότητα'.

2 comments:

imarias said...

Καλημέρα, Εύα!

Βρέθηκα πρόσφατα φιλοξενούμενη σε σπίτι στην επαρχία. Είχα μαζί μου ένα βιβλίο. Ε, κάθε φορά που το άνοιγα ή που οι οικοδεσπότες με "τσάκωναν" με σελίδα ανοιχτή, αισθανόμουν σαν να διέπραττα την πιο μεγάλη αναίδεια.
Μάλιστα σε κάποια στιγμή τέτοια, λαθραία, που νόμιζα τουλάχιστον,ότι δεν ενοχλούσα κανέναν, αφού ήταν ώρα σιέστας, η επίσης φιλοξενούμενη στο ίδιο δωμάτιο απλά άνοιξε την τηλεόραση...
Το άλλο που έχω προσέξει στις παραλίες είναιπόσο πολύ καιπόσο ανούσια πράγματα αναμεταδίδουν οι άνθρωποι από το κινητό τους.
Στις διακοπές μου είχα μάθει -μόνο από τις συνομιλίες που έφταναν στα αυτιά μου-
-τί φαί και τί ώρα έφαγε η μαμά στην ΑΘήνα
-ποιές καινούργιες γόβες αγόρασε η φίλη
-ποιά ημερομηνία είχε την τελευταία περίοδο.
καλό καλοκαίρι

Eva Stamou said...

Καλημέρα Μαρία,

υπό ορισμένες συνθήκες είναι μάταιο να προσπαθεί κανείς να διαβάσει ή να κάνει οτιδήποτε άλλο δημιουργικό -- το περιβάλλον θα τον απορρίψει. Τα παραδείγματα που δίνεις είναι ιδιαιτέρως εύστοχα και δυστυχώς απ' όλους μας αναγνωρίσιμα. Σου εύχομαι έναν όμορφο Αύγουστο.