Thursday, July 22, 2010

Τα Γερατειά


Γέρασα πια - όσα εγκλήματα έκανα τα ομολόγησα
δεν έχω άλλο πατέρα να σκοτώσω
άλλη μητέρα να ατιμάσω
ούτε βαστούν τα πόδια μου να τριγυρνάω στις ερημιές
πασχίζοντας να ξεδιαλύνω χρησμούς και αινίγματα
να ξεκλειδώσω τον αμετάκλητο, τον τελικό χρησμό
αυτόν που κυνηγάει στους αιώνες του ο Τειρεσίας
και καρτερεί ανυπόμονος ο Κρέοντας.

Γέρασα. Κοιτάξτε το κορμί, το πρόσωπό μου
ναι είμαι βουτηγμένος στο αίμα
οι πορφύρες μου είναι βαμμένες με αίμα
γέρασα, είναι τόσο μακρινός
ο θρήνος που αντήχησε στον Κιθαιρώνα.

Δεν είναι λίγο να συναντήσεις το μυστικό της φύτρας σου
κι εγώ το άγγιξα το μυστικό
το άκουσα να πάλλεται στο αίμα μου
κι ίσως μόνο γι αυτό
αξίζει να με συντροφέψουν στο στερνό ταξίδι μου
του Κολωνού τ' αηδόνια.


Τάσος Γαλάτης, Ο σημειωμένος, 2005

6 comments:

Κωνσταντίνος Κόλιος said...

Έχει μια άγρια, συναρπαστική ομορφιά για γερές κράσεις:)

Καλό βράδυ.

Eva Stamou said...

Γεια σου Κωνσταντίνε,

μπορεί το ποίημα να είναι για γερές κράσεις όπως λες μα το νόημά του είναι πανανθρώπινο. Σημαντικός ποιητής ο Γαλάτης.

Καλό βράδυ

katrine said...

Η απίστευτη και ίσως σκληρή πραγματικότητα με λόγια ειπωμένα που σφραγίζουν, αλλά και τσακίζουν.

Αμείλικτος ο χρόνος.

Φιλιά Εύη μου καλημέρα:))

Eva Stamou said...

Κατερίνα μου,

η ποίηση απαλύνει το πέρασμα του χρόνου.

Πολλά φιλιά!

KOSTAS PAP said...

Ίσως η τύχη του να είναι πιο κακή από αυτή του Οιδίποδα, γιατί μου φαίνεται πως δεν υπάρχει λυτρωμός. Κλείνει μέσα του τον άνθρωπο για να στείλει μήνυμα πολλαπλό. Καλό βράδυ.

Eva Stamou said...

Καλησπέρα Κώστα,

Ίσως δεν υπάρχει δυνατότητα λύτρωσης δίχως το ρίσκο ψηλάφησης όσων μας προβληματίζουν.

Να έχεις ένα όμορφο σαββατοκύριακο!