Wednesday, June 9, 2010

Μονογονεϊκή Οικογένεια


Οι απαντήσεις μου για τη μονογονεϊκή οικογένεια στα ερωτήματα της δημοσιογράφου Χριστίνας Χρυσανθοπούλου

Οι οικογένειες με έναν μόνο γονιό αποτελούν σημαντικό ποσοστό των οικογενειών παγκοσμίως, ενώ το φαινόμενο επεκτείνεται διαρκώς και έχει κάνει έντονη την παρουσία του και στη χώρα μας. Τι σημαίνει ο όρος "μονογονεϊκή οικογένεια", πώς φτάσαμε σε αυτό το μοντέλο οικογένειας, τι πρέπει να προσέξει ο μόνος γονιός και ποιός ο ρόλος του περιβάλλοντος και των σχολείων;

Τι σημαίνει μονογονεϊκή οικογένεια;


Οι μονογονεϊκές οικογένειες αποτελούν ένα συνεχώς αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας. Ως μονογονεϊκή, ορίζεται η οικογένεια που αποτελείται από έναν γονέα, ο οποίος δεν ζει ως ζευγάρι με κάποιον άλλο «σύντροφο» (είτε σε γάμο, είτε σε συμβίωση) και ο οποίος έχει αναλάβει την ανατροφή ενός τουλάχιστον παιδιού κάτω των 18 ετών.

Η μονογονεϊκή οικογένεια στην Ελλάδα
.

Η μονογονεϊκή οικογένεια ως κοινωνικό φαινόμενο δεν παρουσιάστηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν το φαινόμενο ήταν πιο συχνό, αλλά συνέβαινε για διαφορετικούς λόγους. Οι πρόωροι θάνατοι των γονιών από πολέμους, φυσικές καταστροφές και ασθένειες, αλλά και η μετανάστευση για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλου αριθμού οικογενειών όπου η μητέρα μεγάλωνε μόνη ένα ή περισσότερα παιδιά. Καινούργιος ωστόσο είναι ο όρος «μονογονεϊκή οικογένεια» και φυσικά οι αιτίες δημιουργίας της. Η κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας και η πρόσβασή της σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης, καθώς και η εντονότερη παρουσία της στην αγορά εργασίας, άλλαξαν για πάντα τη μορφή της παραδοσιακής οικογένειας (όπου ο πατέρας -ως προστάτης της οικογένειας- ηγείται και λαμβάνει τις αποφάσεις) και της πυρηνικής οικογένειας (όπου οι γονείς ισότιμα αποφασίζουν για την ανατροφή των παιδιών). Στις μέρες μας πολλά ζευγάρια συζούν χωρίς γάμο, πολλές γυναίκες αποφασίζουν να μην κάνουν παιδιά, πολλές αποφασίζουν να κρατήσουν και να μεγαλώσουν μόνες τους παιδιά και, φυσικά, πολλά ζευγάρια χωρίζουν και τα παιδιά μένουν με τον ένα γονέα. Στο παρελθόν όταν μιλάγαμε για οικογένεια με έναν γονιό αναφερόμασταν στις μητέρες που μεγάλωναν μόνες τους παιδιά λόγω της απουσίας πατέρα, εξαιτίας θανάτου, μετανάστευσης ή εγκατάλειψης. Σήμερα ο όρος μονογονεϊκή οικογένεια περιλαμβάνει πατέρες που μεγαλώνουν μόνοι παιδιά, λόγω απουσίας της μητέρας, ανύπαντρες μητέρες, ή ανύπαντρους πατέρες, καθώς και ανθρώπους και των δύο φύλων που αποφασίζουν να υιοθετήσουν και να αναθρέψουν μόνοι τους ένα παιδί. Το τελευταίο βέβαια είναι κάτι που συνηθίζεται περισσότερο σε άλλες χώρες της Ευρώπης λόγω των περίπλοκων διαδικασιών για την υιοθεσία που ισχύουν στην Ελλάδα.

Γιατί έχει αυξηθεί ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών;


Η μεγάλη αύξηση του αριθμού μονογονεϊκών οικογενειών τις τελευταίες δεκαετίες σε όλες τις χώρες και τα κοινωνικά στρώματα οφείλεται κυρίως στη σημαντική αύξηση των διαζυγίων και σε μικρότερο βαθμό στην ύπαρξη ανύπαντρων μητέρων. Πολιτικοί, οικονομολόγοι, εκπαιδευτικοί, κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι συζητούν σήμερα το ζήτημα της προσαρμογής των μελών της μονογονεϊκής οικογένειας στην κοινωνία, αλλά και το ζήτημα της ενημέρωσης και εκπαίδευσης της κοινωνίας ώστε να πετύχουμε γρήγορα και ανώδυνα την ένταξη των μονογονεϊκών οικογενειών. Παρ’ όλα αυτά οι περισσότερες κοινωνίες, και ιδιαίτερα οι πιο παραδοσιακές όπως η Ελλάδα, δεν προετοιμάζουν και δεν ενθαρρύνουν τη δημιουργία μονογονεϊκών οικογενειών. Τα βιβλία, οι ταινίες και οι διαφημίσεις προβάλουν ως πρότυπο την πυρηνική οικογένεια, με αποτέλεσμα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν γονιό –βιολογικό ή μη – να αισθάνονται ότι είναι διαφορετικά και αποξενωμένα από το περιβάλλον. Σε περιπτώσεις που ο γονιός που απουσιάζει δεν έχει πεθάνει, αλλά λείπει για άλλους λόγους (ανύπαντρη μητέρα, διαζευγμένη μητέρα/πατέρας, γονείς σε διάσταση, ή και εγκατάλειψη) τα παιδιά μπορεί να βιώνουν κοινωνικό ρατσισμό και απόρριψη, ιδιαίτερα αν ζουν σε μικρές κοινότητες.
Οι μονογονεϊκές οικογένειες σε αριθμούς
Το 2001 καταγράφηκαν στη χώρα μας 351.177 μονογονεϊκές οικογένειες, που αντιστοιχούν στο 22% του συνόλου των οικογενειών, ποσοστό διπλάσιο από το αντίστοιχο του 1991. Οι 292.485 από αυτές τις οικογένειες έχουν αρχηγό μητέρα και οι 58.692 έχουν αρχηγό πατέρα. Στις 93.000 από τις οικογένειες αυτές μεγαλώνουν ανήλικα παιδιά, που φοιτούν σε σχολεία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος (Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδας, 2002).

Τι επίδομα δικαιούται η μονογονεϊκή οικογένεια 


Ας ρίξουμε μια ματιά στην επιδοματική πολιτική της χώρας μας. Το επίδομα που δίνεται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης φτάνει στο ύψος των 44 ευρώ το μήνα και αυτό μόνο στην περίπτωση που το εισόδημα του γονιού που έχει αναλάβει την φροντίδα του παιδιού δεν ξεπερνάει τα 294 ευρώ το μήνα - το ποσό αυτό αυξάνεται για κάθε καινούριο μέλος της οικογένειας κατά 24 ευρώ. Το αντίστοιχο επίδομα στη Μεγάλη Βρετανία είναι 196 ευρώ, με αύξηση 109 ευρώ για κάθε επιπλέον παιδί. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το Βρετανικό κράτος στηρίζει οικονομικά τις μόνες μητέρες χωρίς να απαιτεί από αυτές να εργαστούν μέχρι το παιδί τους γίνει 16 ετών.

Η πραγματικότητα μιας ανύπαντρης μητέρας


Η παρακάτω μαρτυρία ανήκει στην Λώρα, ανύπαντρη μητέρα 52 ετών, που ζει στο Μάντσεστερ και είναι συγγραφέας. Στα 27 της η Λώρα έμεινε έγκυος στον μοναχογιό της από έναν άντρα με τον οποίο είχε μία σύντομη ερωτική περιπέτεια. Η μαρτυρία προέκυψε από συνέντευξη της ψυχολόγου Εύας Στάμου στο πλαίσιο της ερευνητικής της δραστηριότητας. 
«Οι γιατροί μου είχαν πει ότι δεν μπορώ να κάνω παιδιά κι έτσι δεν χρησιμοποιούσα αντισύλληψη. Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, τρελάθηκα από χαρά κι αποφάσισα να κρατήσω το παιδί χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήξερα ότι δεν θα μου ξαναδινόταν τέτοια ευκαιρία. Ο πατέρας ζούσε στο Λονδίνο κι εγώ στο Μάντσεστερ, ήταν αρκετά μικροτερός μου κι είχαμε πολύ διαφορετικές ζωές. Έτσι κι αλλιώς, ο γάμος ήταν το τελευταίο που με απασχολούσε».

Η μαρτυρία της Λώρα αποδεικνύει ότι η κρατική υποστήριξη και ένα περιβάλλον που σέβεται και αποδέχεται τη μονογονεϊκή οικογένεια, συμβάλουν στην ευημερία και στην ανάπτυξη των μελών της.
«Αν και είχα εγκαταλείψει το σχολείο στα 16, κατάφερα, με τη συμπαράσταση των δικών μου και με την οικονομική βοήθεια της πολιτείας, να το τελειώσω στα 30, να σπουδάσω στη συνέχεια σε σχολή γραμματέων και να εργαστώ για αρκετά χρόνια ως γραμματέας, πριν ασχοληθώ με το γράψιμο σεναρίων. Ξεκίνησα γράφοντας για μια γνωστή σαπουνόπερα και έφτασα να βλέπω σήμερα τα έργα μου να ανεβαίνουν στο θέατρο. Οσο για τον γιό μου, θέλω να πω ότι δεν έχει καμία σχέση με τις εικόνες που μας δημιουργεί η τηλεόραση και οι εφημερίδες για τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα. Μόλις τελείωσε το πανεπιστήμιο και είναι αρραβωνιασμένος. Έχει πολλούς φίλους, είναι ισορροπημένος και πολύ ώριμος. Ξέρεις γιατί; Εισέπραξε πολλή αγάπη και αποδοχή από πολλούς ανθρώπους».

Τα προβλήματα των παιδιών από μονογονεϊκές οικογένειες και πώς αντιμετωπίζονται.
Η ετικέτα
Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και σε κάποιες περιπτώσεις οι εκπαιδευτικοί συνηθίζουν να χαρακτηρίζουν τις μονογονεϊκές οικογένειες «προβληματικές». Με αυτόν τον χαρακτηρισμό δημιουργούν ή αναπαράγουν αρνητικές αντιλήψεις σε σχέση με τα παιδιά που προέρχονται από αυτές τις οικογένειες. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός ωστόσο δεν αιτιολογείται ούτε από τις σχετικές επιστημονικές έρευνες, ούτε από την βιβλιογραφία πάνω στο θέμα. Έχει μάλιστα διαπιστωθεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός που οφείλεται στη διάδοση των αρνητικών αυτών αντιλήψεων οδηγεί στην αύξηση της παιδικής κατάθλιψης και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών των μονογονεϊκών οικογενειών.

Λανθασμένες αντιλήψεις
Από τις πιο διαδεδομένες αντιλήψεις που αφορούν τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών είναι ότι παρουσιάζουν προβλήματα όπως η αντικοινωνικότητα - που συχνά εκδηλώνεται και ως επιθετικότητα και παραβίαση κανόνων-, η αποτυχία στο σχολείο και η καθυστερημένη συναισθηματική ανάπτυξη. 
Γεγονός είναι ότι παρόμοια προβλήματα παρουσιάζουν συχνά και παιδιά που προέρχονται από τυπικές οικογένειες με δύο γονείς, όταν ζουν σε ακατάλληλο για αυτά περιβάλλον, όπου εκτίθενται καθημερινά σε αδιαφορία, άσχημες οικονομικές συνθήκες, σωματική και ψυχολογική βία. Είναι μάλον προτιμότερο να μεγαλώνει ένα παιδί σε μονογονεϊκή οικογένεια που του προσφέρει τα απαραίτητα για τη φυσική, ψυχική και συναισθηματική του ανάπτυξη, από το να ανατρέφεται από δύο γονείς που συγκρούονται καθημερινά μεταξύ τους ή που αδιαφορούν για τη σωματική και ψυχική υγεία του. 
Είναι επίσης σημαντικό να καταλάβουν οι γονείς ότι προβλήματα συμπεριφοράς που θεωρούνται αποτέλεσμα του διαζυγίου, μπορεί να προϋπάρχουν του χωρισμού. Η έκθεση των παιδιών τόσο κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας όσο και κατά την περίοδο της εφηβείας σε περιβάλλον όπου απουσιάζει η σταθερότητα, ο σεβασμός και η ηρεμία λόγω των τεταμένων σχέσεων ανάμεσα στους γονείς, σχετίζεται με την εμφάνιση συναισθηματικών προβλημάτων, αντικοινωνικής συμπεριφοράς, κακής απόδοσης στο σχολείο, δυσκολίας δημιουργίας σχέσεων, κατάθλιψης, εμμονών και φοβιών.

Μεγαλώνω μόνη μου το παιδί μου.

Χωρίσαμε με τον πατέρα του όταν ήταν δυο ετών και έπειτα εκείνος έφυγε για το εξωτερικό. Οι επαφές του παιδιού μαζί του είναι σπάνιες. Από τότε που το παιδί ξεκίνησε το δημοτικό, έχει αλλάξει συμπεριφορά. Έχει γίνει επιθετικό απέναντί μου. Μπορεί το περιβάλλον του σχολείου να ευθύνεται για αυτή τη μεταστροφή;

Η απόρριψη από τους συμμαθητές ή ακόμη και από ορισμένους εκπαιδευτικούς που συχνά αντιμετωπίζει το παιδί που μεγαλώνει από ανύπαντρη μητέρα, έχει ως αποτέλεσμα να αισθάνεται θυμό με την επιλογή της μητέρας του να το αναθρέψει μόνη. Το παιδί θεωρεί τη μητέρα υπεύθυνη για τις απογοητεύσεις και την απομόνωση που ζει καθημερινά. Με τη βοήθεια του ψυχολόγου όμως το παιδί μπορεί να καταλάβει ότι η επιλογή της μητέρας να το κρατήσει και να το μεγαλώσει μόνη είχε να κάνει με πιθανή ακαταλληλότητα του πατέρα και με άλλες αντικειμενικές δυσκολίες και σε καμία περίπτωση με δική της αδιαφορία ή σκληρότητα απέναντι στα συναισθήματα του παιδιού.

Αντίστοιχο θυμό και απογοήτευση εκφράζουν και πολλά παιδιά χωρισμένων γονιών. Η καλύτερη στάση σε αυτές τις περιπτώσεις εκ μέρους του γονιού που έχει αναλάβει την κηδεμονία του παιδιού, είναι να μην μιλάει άσχημα μπροστά του για τον άλλο γονιό, να μην τον αγνοεί και να μην κατακρίνει τη συμπεριφορά του προς το παιδί κατά την διάρκεια των επισκέψεων. Θα ήταν επίσης καλό να υπάρχουν στο σπίτι αντικείμενα που θυμίζουν τον γονιό που απουσιάζει, όπως δώρα του προς το παιδί και φωτογραφίες του. Αν οι διαζευγμένοι γονείς δείχνουν σεβασμό και ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο θα είναι ευκολότερο για το παιδί να ξεχωρίσει τη σχέση που έχουν οι ενήλικες μεταξύ τους από τη δική του επαφή με αυτούς. Μία καλή συμβουλή για διαζευγμένους γονείς είναι να μην δυσανασχετούν και να μην οργίζονται μπροστά στο παιδί, όταν θυμούνται το κοινό τους παρελθόν και τις αιτίες που τους οδήγησαν στον χωρισμό. Με αυτόν τον τρόπο, θα βοηθήσουν το παιδί να καταλάβει ότι το διαζύγιο δεν είναι τιμωρία που του έχουν επιβάλει, αλλά η λύση της δικής τους σχέσης.

Μεγαλώνω την κόρη μου μόνη, αφού ο πατέρας της μας εγκατέλειψε, όταν το παιδί έγινε 5 ετών. Θέλω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου, όμως η κόρη μου είναι αρνητική. Δεν θέλει να γνωρίσει τον νέο μου σύντροφο. Τι να κάνω; 
Στις περιπτώσεις που, όπως είναι φυσικό, ο πατέρας ή η μητέρα της μονογονεϊκής οικογένειας επιχειρεί να δημιουργήσει μια καινούργια ερωτική σχέση, θα ήταν καλύτερο να μην παρουσιάσει στο παιδί το νέο του σύντροφο πριν σιγουρευτεί απόλυτα για τα δικά του αισθήματα και σχέδια. Αρχικά, θα ήταν προτιμότερο να τον συστήσει απλά ως καλό φίλο, γιατί έχει μεγάλη σημασία να δώσουμε στο παιδί χρόνο να συνηθίσει τον καινούριο άνθρωπο, άλλα και τα περιθώρια να εκφράσει τα συναισθήματά του γι αυτόν. Το σημαντικό πάντως σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να δεχτεί το παιδί ότι, αν και η άποψή του μετράει, δεν είναι αυτό που τελικά θα αποφασίσει για την ερωτική ζωή του γονιού. Αν ο καινούριος σύντροφος ανήκει στο ίδιο φύλο με τον γονιό, τότε τα πράγματα θα είναι πιό δύσκολα για το παιδί. Ωστόσο, πρέπει να αποφύγουμε να του πούμε ψέματα - έτσι κι αλλιώς τα παιδιά διαισθάνονται πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε. Είναι προτιμότερο, με τη βοήθεια κάποιου ειδικού, να του μιλήσουμε όσο πιο ειλικρινά γίνεται και να το προετοιμάσουμε για τις πιθανές αντιδράσεις του περίγυρου. Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι να κατανοήσει το παιδί ότι οι επιλογές του γονιού δεν έχουν σκοπό να το αποκλείσουν ή να το τιμωρήσουν κι ότι όσο κι αν αλλάζει η κοινή τους ζωή, η αγάπη του γονιού γι αυτό παραμένει αμείωτη.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μόνοι γονείς στην Ελλάδα και τον κόσμο



Οικονομικά προβλήματα
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες για την παγκόσμια οικονομία, το 50% των παιδιών που προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες ζουν κάτω από το όριο φτώχειας. Οι γυναίκες που αναθρέφουν παιδί μόνες τους, αντιμετωπίζουν συχνά έντονα οικονομικά πρόβληματα λόγω του περιορισμένου χρόνου που διαθέτουν για εργασία– ιδίως όταν το παιδί είναι μικρό, ενώ οι ανύπαντρες μητέρες είναι συνήθως σε χειρότερη θέση λόγω έλλειψης συζυγικής διατροφής. 

Άλλες δυσκολίες
Πολλές από τις γυναίκες που κάνουν παιδιά σε μικρή ηλικία και που δεν είναι σε μόνιμη σχέση, δεν καταφέρνουν να αποκτήσουν πρόσθετα επαγγελματικά προσόντα με αποτέλεσμα να αποκλείονται από την αγορά εργασίας. Σε έρευνα που έγινε στην Μ. Βρετανία - μια χώρα με ιδιαίτερα ψηλά ποσοστά ανύπαντρων και ανήλικων μητέρων - διαπιστώθηκε ότι το 50% των μόνων μητέρων δεν έχει καθόλου εκπαιδευτικά προσόντα συγκριτικά με το 38% όλων των γυναικών ηλικίας μεταξύ 25 και 49 ετών.
Η μόνη μητέρα
Στην περίπτωση των διαζευγμένων μητέρων η συμμετοχή του άνδρα μετά το διαζύγιο περιορίζεται συνήθως σε κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο που παίρνει το παιδί του και σε κάποια απογεύματα μέσα στο μήνα. Αν λάβουμε επίσης υπ’ όψιν μας ότι οι εργοδότες δεν είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να στηρίξουν τη μόνη μητέρα, συνειδητοποιούμε ότι η ανατροφή των παιδιών παραμένει ατομική της ευθύνη. Σε αντίθεση λοιπόν με τον διαζευγμένο πατέρα που έχει περισσότερο χρόνο στη διάθεση του για κοινωνικές επαφές και ερωτικές σχέσεις, η κοινωνική και συναισθηματική ζωή της διαζευγμένης μητέρας υποφέρει. Η μόνη μητέρα δεν είναι εύκολο ούτε να κάνει καινούργιες γνωριμίες, ούτε να διατηρήσει μία καινούρια ερωτική σχέση. Αυτή η ανισορροπία έχει σημαντικές διαστάσεις διεθνώς αν αναλογιστούμε ότι σήμερα στην Αμερική 13.3 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 15 ετών ζουν με τις μητέρες τους ενώ μόλις 2.7 εκατομμύρια ζουν με τους πατέρες τους.

Ο μόνος πατέρας


Για να μην αγνοήσουμε όμως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μόνος πατέρας, να τονίσουμε ότι όπως και η μόνη μητέρα έτσι κι αυτός αντιμετωπίζει δυσκολίες στην προσπάθειά του να συγχρονίσει την επίβλεψη και φροντίδα των παιδιών με την εργασία του και τα καθήκοντα του σπιτιού. Συχνά αναγκάζεται να αλλάξει ριζικά τον τρόπο ζωής του. Έχει παρατηρηθεί ότι οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο μόνος πατέρας αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του στην οικογένεια. Οι πατέρες που ανατρέφουν μόνοι παιδιά, ακόμη κι όταν έχουν μεγαλώσει σε παραδοσιακές οικογένειες όπου οι δουλειές του σπιτιού θεωρούνται «γυναικεία υπόθεση», μαθαίνουν να μαγειρεύουν, να ψωνίζουν, να καθαρίζουν το σπίτι και αποδέχονται ότι το νοικοκυριό είναι αναπόσπαστο μέρος του ρόλου τους.
Τι πρέπει να ξέρουν οι μόνοι γονείς
-Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους πρέπει να απαλλαγούν από τις ενοχές τους, ώστε να εξασφαλίσουν στα παιδιά καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, αλλά και να προστατέψουν τη δική τους ψυχική ισορροπία.
-Ταυτόχρονα, είναι απαραίτητη η αναζήτηση υποστήριξης από άλλους ενήλικες που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή του παιδιού, όπως είναι οι παππούδες, αν υπάρχουν, οι συγγενείς και οι φίλοι που τα παιδιά αγαπούν και εμπιστεύονται και φυσικά οι εκπαιδευτικοί που έρχονται σε επαφή μαζί τους καθημερινά και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο και τον εαυτό τους.

-Τέλος σημαντική υποστήριξη στην μονογονεϊκή οικογένεια μπορεί να προσφέρει ο ψυχολόγος παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτή και του ισορροπιστή. Ο ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να εκφράσουν τους φόβους και τα παράπονά τους σ’ένα ασφαλές περιβάλλον. Μπορεί επίσης να βοηθήσει τους γονείς να απελευθερωθούν από τις ενοχές και το αίσθημα μειονεξίας που πολλές φορές δημιουργεί ένας συντηρητικός κι επικριτικός περίγυρος. Η συνεργασία ψυχολόγου-γονιού δίνει την ευκαιρία στο παιδί να κατανοήσει καλύτερα τις επιλογές του γονιού, όπως: την απόφαση του να το μεγαλώσει εκτός γάμου, να πάρει διαζύγιο ή να χωρίσει από τον σύντροφό του, ή την επιθυμία του να δημιουργήσει μια καινούρια ερωτική σχέση.


3 comments:

Vany said...

Καλημέρα
πρόσφατα χώρισε μια φίλη με παιδί και άλλες δυο το σκέφτονται.Πιο συχνά χωρίζεις πλέον,καμία σχέση με παλιότερα. Η μονογονεϊκή οικογένεια, υφίσταται και σε "νορμάλ" οικογένειες. Τι θέλω να πω; Τόσοι και τόσοι μπαμπάδες είναι απόντες ουσιαστικά,αν και μέσα στο ίδιο σπίτι. Καλύτερα δεν είναι να μεγαλώσει με αγάπη ένα παιδί κι ας είναι μόνο με ένα γονιό; Παρά με δυο και συνεχείς καυγάδες

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY said...

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο..
Συμφωνώ για την ευρεία έννοια του όρου, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι ένα μεγάλο ποσοστό διατροφών δεν πληρώνεται στις διαζευγμένες μητέρες (οι διαζ.πατέρες με επιμέλεια είναι ελάχιστες περιπτώσεις) .
Πάρα ταύτα να σημειώσω ότι για την πολιτεία, μονογονεϊκή οικογένεια θεωρείται αυτή που έχει ή ανύπαντρη μητέρα, ή πατέρα σε χηρεία ή μητέρα σε χηρεία.
Π.χ. δεν δικαιούται εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού κάθε χρόνο η διαζευγμένη μητέρα όπως η ανύπαντρη μητέρα (ασχέτως αν αρκετές φορές βρίσκεται σε δυσχερέστερη θέση από την ανύπαντρη..(σκεφτείτε τα επιπρόσθετα έξοδα δικαστικών εξόδων για δικαστήρια μη καταβολής διατροφής,επιμέλειας κοκ))
Αλλά άλλο θέμα αυτό...
Καλό μεσημέρι..

DK said...

Προφανώς από λάθος περιλαμβάνονται στις μονογονικές και οι χωρισμένοι ...


Oρισμός του γονέα και τέκνου μονογονεϊκής οικογένειας
Στον νόμο για την τροποποίηση του κώδικα ελληνικής ιθαγένειας εντάχθηκε ο ορισμός του γονέα και τέκνου μονογονεϊκής οικογένειας (άρθρο 9 παραγρ. 3 του ν. 3812/2009 - ΦΕΚ 234 Α).
Στον νόμο για την τροποποίηση του κώδικα ελληνικής ιθαγένειας εντάχθηκε ο ορισμός του γονέα και τέκνου μονογονεϊκής οικογένειας (άρθρο 9 παραγρ. 3 του ν. 3812/2009 - ΦΕΚ 234 Α).
- Γονέας μονογονεϊκής οικογένειας νοείται ο γονέας εκείνος ο οποίος, κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης πρόσληψης, ασκεί εν τοις πράγμασι και κατ αποκλειστικότητα ή έπειτα από σχετική ανάθεση τη γονική μέριμνα ενός ή περισσότερων ανήλικων τέκνων.......................