Sunday, January 24, 2010

Ο απέναντι χρόνος



Σκοτεινά νερά οι γυναίκες
τα γέλια τους αστραπές στα τζάμια
Άλλες πάλι να σηκώνονται απ' τ' άγρια μεσάνυχτα
να γυρνάνε τα λόγια τους γύρω απ' το στόμα
με μια στρυφνή επιδεξιότητα
να τ' απιθώνουν επάνω στα πράγματα
να τα στριφογυρίζουν έπειτα να τα γυαλίζουν
κάνοντάς τα ασήμαντα
Κενά κομμάτια ζωής

***

Περπατώντας σε ακατοίκητες λέξεις
γίνομαι το αναίτιο υπόλοιπο του έρωτα

Έχω φύγει εδώ και χρόνια
από το δρόμο που ήρθα και δεν ήμουν εκεί
Το σώμα μου απλώνει πάνω στους τοίχους
την υγρασία του

Και κατεβαίνοντας ο χρόνος με απορροφά
γίνομαι στάχτη και σκουριά δε βρίσκω
το σημείο ανάμνησης

Ζέφη Δαράκη, Ο απέναντι χρόνος

Εικόνα: Mark Strutt (Coloured Mud)

5 comments:

KOSTAS PAPAPOSTOLOU said...

Όμορφο ποίημα. Η γυναίκα μοίρα που μας επιστρέφει το κενό, γίνεται ε
ένα "χωρίς αιτία" κομμάτι του έρωτα. Ύστερα ένας κύκλος παρουσίας και απουσίας "Έχω φύγει εδώ και χρόνια από το δρόμο που ήρθα και δεν ήμουν εκεί".
Το σώμα αποβάλλει την ουσία του και σκουριάζει, γίνεται στάχτη χωρίς μνήμη.
Καλή μέρα.

katrine said...

Ο χρόνος είναι αμείλικτος Εύα μου.

Όμορφο ποιήμα και εξαιρετική φώτο.
Σε φιλώ καλή σου μέρα.

Diatton said...

Πολύ ωραίο ποίημα! Μην ξεχνάμε ότι αυτή η γυναίκα έχει (από καιρό) την τύχη να είναι στο πλευρό του ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ Έλληνα Ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη! Αναμφίβολα έχει επηρεαστεί από αυτόν. Φαίνεται εκεί που μιλάει για "ακατοίκητες λέξεις" αλλα κι όταν ακόμα γράφει "Το σώμα μου απλώνει πάνω στους τοίχους την υγρασία του"...

Και πάλι όμως θα το πω. Πρόκειται για ένα εξαίρετο ποίημα! Κατ' επέκτασιν πρόκειται και για μια εξαίρετη επιλογή κι ανάρτηση... Εύα καλό σου απόγευμα...

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY said...

Eξαιρετικό ποίημα..
Μετά από τόσο στάχτη και σκουριά, δεν βρίσκεται σημείο ανάμνησης.
Καλό απόγευμα.

Γραφεας Πεζικου said...

'Όμορφα γλυκό και γευστικό το Ποίημα και η ΦΩΤΟ εγώ με την άδειά Σας θα προσθέσω στα δρώμενα και τον "Απέναντι" αδυσώπητο Καθρέφτη μας......