Tuesday, January 19, 2010

Κριτικές Ματιές: Κ. Λυμπέρη, Κ. Στοφόρος, Ι. Φραγκούλη, Μπ. Δερμιτζάκης



Από την Κλεοπάτρα Λυμπέρη
«Μια αιχμηρή, προκλητική γραφή, που καταγίνεται με την ιστορία της σεξουαλικότητας και την περιπέτεια του ερωτισμού, αλλά όχι με τον ίδιο τον έρωτα. Η συγγραφέας διερευνά τις παράπλευρες ανθρώπινες ψυχικές δομές που συνήθως αποκλίνουν από την κανονικότητα, διεκδικώντας το δικό τους μερίδιο στην καθημερινή ζωή και στη διαπλοκή των σχέσεων. Αν και οι ιστορίες, ο διάκοσμος και οι αφηγηματικές τακτικές συγκεράζονται σε μια απλή φόρμα, η ίδια η εσωτερική ζωή των ηρώων, ως κεντρικό γεγονός, φορτίζεται έντονα από το οξυδερκές βλέμμα της Ε.Σ., η οποία μέσα από τα επιστημονικά της βιώματα (είναι ψυχοθεραπεύτρια) τείνει να διαχειριστεί τα βαθύτερα στρώματα των πραγμάτων και των αισθημάτων, πλειοδοτώντας υπέρ της λογοτεχνίας.
Οι συνευρέσεις, τα σώματα, οι σκοτεινοί ψυχισμοί, οι πτυχές της σεξουαλικότητας, ο φόβος απέναντι στο μυστηριακό γεγονός της αληθινής ερωτικής ένωσης και της συναισθηματικής επαφής (το τραύμα, που εντέλει παριστά την ανεπίδοτη αγάπη κατά την παιδική ηλικία) είναι μερικά από τα βασικά μοτίβα του παρόντος βιβλίου.
Η Ε.Σ. κρατάει με μαεστρία τον ρόλο του παρατηρητή σε μια συνήθως πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αποφεύγοντας τις συναισθηματολογίες (με εξαίρεση ίσως το αρχικό κείμενο), προσηλωμένη σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, με τις οποίες πλάθει μεθοδικά τις ατμόσφαιρές της. Πρωταγωνιστής, σχεδόν σε όλα τα διηγήματα, το ίδιο το σώμα, η σάρκα ως πηγή απολαύσεων, λαγνείας, φαντασιώσεων αλλά και τόπος εξουσίας και μέσο χειρισμού του ερωτικού συντρόφου. Και σ' ένα παράλληλο επίπεδο οι θρυμματισμένες ζωές των ηρώων, απώλειες, κατακερματισμοί, ματαιώσεις, ευαισθησίες μεταμφιεσμένες σε σκληρότητα, περιστατικά έμφασης της ψυχικής βίας, τα οποία ζουν με φυσικότητα σε πρώτο πλάνο διεκδικώντας την κατανόησή μας.
Ενα βιβλίο για την περσόνα του μοναχικού σύγχρονου ανθρώπου που καταλήγει έγκλειστος στον εαυτό του, αδυνατώντας να σχετιστεί ουσιαστικά και να εκτεθεί στη διακινδύνευση με το έτερο. Οκτώ κείμενα για τη σαρκική επαφή, τη φαντασίωση, την απελπισία, την ανάγκη, τις ιδιομορφίες των μοναχικών ανθρώπων, τη συναισθηματική ανικανότητα.»

Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας, 23/12/09



Από τον Κώστα Στοφόρο

«Καθώς διάβαζα [τις Μεσημβρινές Συνευρέσεις], με έκπληξη και απόλαυση, επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά το γεγονός, πως ό,τι καλύτερο γράφεται τον τελευταίο καιρό μας έρχεται από το χώρο του διηγήματος. Οι γνώσεις που έχει η συγγραφέας ως ψυχολόγος σε συνδυασμό με το ταλέντο της μας χαρίζουν μοναδικές προσωπογραφίες και μάλιστα εντελώς διαφορετικών ανθρώπων. Πουθενά δεν επαναλαμβάνεται κάποιο μοτίβο και κάθε μια ιστορία είναι απολύτως . Δυσκολεύομαι πραγματικά να ξεχωρίσω κάποια από τις προσωπογραφίες: Ο ματαιόδοξος συγγραφέας από την Ηχώ, η πληγές της ηρωίδας στο Χάρτη, οι μαζοχιστικές απολαύσεις στο Τιμώρησέ με, η νεαρή τρομοκράτισσα (;) στις Μεσημβρινές συνευρέσεις, και όλοι οι υπόλοιποι ήρωες δημιουργούν ένα ανεπανάληπτο παζλ του σύγχρονου ανθρώπου και των παθών του…»



Από την Ιουστίνη Φραγκούλη

Μεσημβρινές συνευρέσεις

Εύα Στάμου

εκδόσεις Μελάνι, σ. 145, 13 ευρώ

Τη γνώρισα σε μια απο τις μπλογκοσυγκεντρώσεις της Ελένης Γκίκα στο καφέ της Αγκυρας ένα απο κείνα τα Σαββάτα, που βρέθηκα στην Ελλάδα δυο χρόνια πριν. Δεν ξέρω γιατί με την Εύα Στάμου ένιωσα μια σύνδεση άμεση και ουσιαστική , παρότι δεν είναι ο τύπος μου να συχνάζω με ψυχολόγους. Μου άρεσε μάλλον αυτή η επιθετική ομορφιά της, που την έκανε να είναι άνετη μέσα στο δέρμα της αλλά και στο επάγγελμά της. Εκτοτε την καλώ κάθε χρόνο στα περίφημα πάρτυ της Αθήνας, γιατί μου αρέσουν πολύ εκείνη κι ο σύντροφός της. Θάλεγα πως τους νιώθω ιδιαίτερα κοντινούς κι ας βρισκόμαστε περιοδικά και πού στην Ελλάδα. Με μεγάλη ανυπομονησία άρχισα να διαβάζω το βιβλίο της «Μεσημβρινές Συνευρέσεις» στο αεροπλάνο προς Αθήνα τον περασμένο Νοέμβρη της επιστροφής μου στο Μόντρεαλ.Πρόκειται για μια συλλογή με διηγήματα, που έχει θέμα της το ανθρώπινο σώμα και τη διαφορετικότητα της σεξουαλικότητας.Το ρούφηξα κυριολεκτικά κατα το δεκαπεντάωρο ταξίδι μου με στάση στο λατρεμένο μου Παρίσι. Το ξαναδιάβασα πάλι μετα τις διακοπές καθώς ήθελα να φρεσκάρω στο νού μου τις λεπτομέρειες των Μεσημβρινών Συνευρέσεων, που έπαιζαν ανάμεσα στην άκρα σεξουαλικότητα των δύο φύλων αλλά και των ομοφυλόφιλων χωρίς όμως να με σοκάρουν. Βρήκα τη ματιά της Εύας Στάμου άκρως διεισδυτική όπως άλλωστε την περίμενα, καθώς είχα εξοικειωθεί με αυτήν απο τα συγκροτημένα κείμενά της στο υπέροχο μπλόγκ της. Η σωματική συνεύρεση μέσα απο την πένα της με παρέπεμψε στις λογής λογής ιστορίες που θα έχει ακούσει στο ψυχολογικό ντιβάνι της . Ο «Χάρτης» με παρέπεμψε στην τυχαία ερωτική συνεύρεση για τον ίδιο το σωματικό έρωτα και όχι πέρα απ΄αυτόν , Το «Ρίσκο» στο πάλιωμα του ερωτισμού μέσα στο γάμο, «Οι Μεσημβρινές συνευρέσεις» σε ιστορίες των Εξαρχείων και των εξαρτήσεων, και τα υπόλοιπα διηγήματα σε περιγραφές ερωτισμού, που ξεπερνούν τα όρια της συνθήκης. Αλλά ακόμη και ο ομοφιλόφυλος έρωτας είχε ένα ρομαντισμό και μια απελπισία, εκείνη της διαφορετικότητας και της μοναξιάς. Δεν θα μπορούσα να κατατάξω τα διηγήματα της Εύας Στάμου σε αμιγώς λογοτεχνικά πονήματα, καθότι παρα την καλή γραφή, τους λείπει αυτή η αοριστία της λογοτεχνικής αδείας. Η Εύα Στάμου σε πρωτοπρόσωπη ή τριτοπρόσωπη γραμμή είναι πανταχού παρούσα ως αφηγήτρια και ως ψυχολόγος του βάθους και του πλάτους. Είναι παρούσα συμπερασματικά, άφοβα και ακριβοδίκαια. Μέσα απο τα κείμενά της αναδεικνύει την αναλυτική της σκέψη, τη βαθειά παιδεία της αλλά και την άριστη σχέση με το αντικείμενό της, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο ψυχισμός πίσω απο τη σωματική συνεύρεση με φόντο διάφορες συνθήκες ζωής. Μου άρεσαν τούτα τα διηγήματα, που είχαν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, που δεν ήταν ατάκτως ερριμμένα κάτω απο μια αόριστη λογοτεχνική προσποίηση. Τελικά, διαβάζοντάς τα και δεύτερη φορά κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτή η δημοσιογραφική μου φύση ενθουσιάζεται απο το ίδιο το γεγονός, που ενδύεται τον μανδύα του διηγήματος προπάντων όταν έχει γραφτεί απο το νού, την πείρα και τη δεξιοτεχνία μιας συγκροτημένης ψυχολόγου με ωραία και τρεχούμενη πένα. Εύα μου περιμένουμε κι άλλα τέτοια κείμενα στη μικρή ή τη μεγάλη φόρμα, τώρα που σε ανακαλύψαμε στη γραφή.




Από τον Μπάμπη Δερμιτζάκη

Συναρπαστικά διηγήματα από μια ταλαντούχα πεζογράφο, αντλημένα τα περισσότερα από τις εμπειρίες της ως ψυχολόγος.


Διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο της Εύας Στάμου με τίτλο «Μεσημβρινές συνευρέσεις» θυμήθηκα το τελευταίο βιβλίο, αλλά πρώτο πεζογραφικό έργο, του ποιητή Μανόλη Πρατικάκη που έχει τον τίτλο «Τα αφηγήματα ενός ψυχιάτρου», και έκανα τη σκέψη ότι σαν υπότιτλος θα μπορούσε να μπει «Τα αφηγήματα μιας ψυχολόγου».
Όχι σαν τίτλος. Αυτό που διαφοροποιεί τα αφηγήματα του Πρατικάκη από τα διηγήματα της Στάμου δεν είναι μόνο οι ιδιότητες των συγγραφέων (ψυχίατρος ο Μανόλης, ψυχολόγος η Εύα), αλλά και το ίδιο το περιεχόμενο. Ο Πρατικάκης χαρακτηρίζει τα πεζά αυτά κείμενα «αφηγήματα», ένας όρος γενικότερος και πιο αφηρημένος, μια και σ'A αυτά «αφηγείται» πραγματικές ιστορίες. Η Εύα όμως, στα διηγήματά της, δεν αφηγείται πραγματικά περιστατικά, αλλά πραγματικά «συμπτώματα», παρόλο που οι αφετηρίες σίγουρα είναι πραγματικές ιστορίες που έχουν τροποποιηθεί περισσότερο ή λιγότερο. Οκτώ διηγήματα αποτελούν τη μικρή αυτή συλλογή των 145 σελίδων. Το «Μεσημβρινές συνευρέσεις» είναι τίτλος διηγήματος με τον οποίο τιτλοφορείται ολόκληρη η συλλογή, μια πρακτική συνηθισμένη στους συγγραφείς. Στην περίπτωση όμως της Στάμου ο τίτλος αυτός χαρακτηρίζει πραγματικά ολόκληρη τη συλλογή. Αν τη λέξη «μεσημβρινές» την αντικαταστήσουμε με τη λέξη «απογευματινές» (δεν ξέρω αν η Στάμου δέχεται τους πελάτες της και το μεσημέρι) και τη λέξη «συνευρέσεις» με τη λέξη «συνεδρίες» θα είχαμε ένα πληρέστερο χαρακτηρισμό της συλλογής. Πληρέστερο; Ίσως όχι. Το «συνεδρίες» έχει την κλειστή καταδηλωτική σημασία ενός επιστημονικού όρου, ενώ το «συνευρέσεις» είναι μια λέξη πιο ανοικτή σε συνδηλώσεις και συνειρμούς. Η Στάμου, ως ψυχολόγος, κάποιες φορές δεν «συνεδριάζει» αλλά «συνευρίσκεται» με τους πελάτες της, με τη σημασία της συναισθηματικής μέθεξης και όχι της ψυχρής επαγγελματικής αντιμετώπισης. Το διήγημα «Μ'A αυτό περνούν όλοι οι πόνοι» είναι χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη. Η πελάτισσα περνά το πένθος του θανάτου του συζύγου της με αισθήματα ενοχής και οργής. Η αφηγήτρια προσπαθεί να την βοηθήσει, να την παρηγορήσει, να την καθησυχάσει. Στο τέλος, όταν η γυναίκα φεύγει, μας γράφει η Στάμου «Κλείνω την πόρτα, κουρνιάζω στην πολυθρόνα και κλείνω τα μάτια μου να συνέλθω. Για μία μόνο στιγμή αισθάνομαι απόλυτη παραίτηση. Με κόπο συγκρατώ τα δάκρυά μου. Αυτό που προσπαθώ να ξορκίσω βρίσκεται μέσα μου, είναι ένα με μένα και σαν ανοικτή πληγή αιμορραγεί με κάθε αφορμή. Ο φόβος ότι θα ξεσπάσω σε κλάματα με αναγκάζει ν' ανοίξω τα μάτια, να σηκωθώ και να σταθώ στο παράθυρο. Από την τσάντα μου, που είναι ακουμπισμένη στο περβάζι, βγάζω το πακέτο με τα τσιγάρα, βάζω ένα στο στόμα μου και το ανάβω. Στο μυαλό μού έρχονται τα λόγια της Φρίντα: Μ'A αυτό περνούν όλοι οι πόνοι» (σελ. λ72). Αν υπάρχει μια ένσταση αυτή βρίσκεται στα λόγια της Φρίντας. Το ίδιο το κλείσιμο είναι εκπληκτικό, δείχνοντας ότι, πέρα από το φαινόμενο της αντιμεταβίβασης, ο ψυχολόγος μπορεί να συμπάσχει αυθεντικά με τους πελάτες του. Και ενώ σε αυτό το διήγημα η αφηγηματική φωνή ταυτίζεται περίπου με τη συγγραφική, σε άλλα η πρωτοπρόσωπη αφήγηση γίνεται με τη φωνή του «ασθενούς». Ο ταραγμένος ψυχικός κόσμος δίνεται πιο ανάγλυφα στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση (ας θυμηθούμε το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι), και τη χρησιμοποιεί συχνά η Εύα, ακόμη και όταν αυτός που αφηγείται είναι άνδρας. Και ενώ η ρεαλιστική πεζογραφία μας δίνει «τυπικούς» χαρακτήρες που εμπλέκονται σε μη τυπικά γεγονότα (π.χ. η πλήττουσα σύζυγος του επαρχιακού γιατρού Έμμα Μποβαρύ που απατάει τον άντρα της και στο τέλος αυτοκτονεί), η Στάμου, αλλά και μεγάλο τμήμα της σύγχρονης πεζογραφίας, χρησιμοποιεί μη τυπικούς ήρωες, με μη τυπικό ψυχισμό, που όμως δεν εμπλέκονται σε ακραία γεγονότα. Για να το πούμε πιο παραστατικά, στα διηγήματα της Στάμου δεν θα βρούμε πτώματα, τουλάχιστον ανάμεσα στους κεντρικούς ήρωες. Έτσι θα συναντήσουμε τον ανίκανο να κάνει έρωτα με άλλες γυναίκες εκτός από πόρνες, τον άνδρα που ψάχνει στη γυναίκα τη μητέρα του και τη γυναίκα που ψάχνει στον άντρα τον πατέρα της, τη μαζοχίστρια, κ.ά. Επίσης βρήκαμε εδώ την τεχνική της λήψης με ειδικούς φακούς ώστε να μη γίνεσαι αντιληπτός, την αφήγηση του μάρτυρα που κρυφακούει ή βλέπει από απόσταση, την οποία χρησιμοποιεί συχνά η Στάμου στις αναρτήσεις της στο blog της. Στο «Ρίσκο» η συζήτηση κάποιων γυναικών που κάθονται στο διπλανό τραπέζι για δίαιτες και περιττά κιλά, ανακαλεί στον αφηγητή την προσωπική του ιστορία, τη σχέση του με τη γυναίκα του.
Όμως το διήγημα που κλέβει τις εντυπώσεις είναι το ομώνυμο της συλλογής. Κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερο, και πιστεύω ότι είναι ένας επί πλέον λόγος που με αυτό τιτλοφόρησε η Εύα τη συλλογή της.
Διαψεύδει τις αφηγηματικές αναμονές με ένα εκπληκτικό εφέ απροσδόκητου. Ενώ η σύγχρονη αφηγηματική πεζογραφία μάς έχει συνηθίσει στην εξεικόνιση χαρακτήρων και στην περιγραφή «τυπικών» επεισοδίων-τα επεισόδια στα διηγήματα της Στάμου είναι «τυπικά» στη μη τυπικότητά τους-εδώ έχουμε μια ολοκληρωτική ανατροπή στο τέλος. Αναφερθήκαμε πιο πριν στον άνθρωπο που δεν μπορεί να κάνει έρωτα παρά μόνο με πόρνες. Καθώς δεν τα καταφέρνει, βρίζει την αφηγήτρια, λέγοντάς της ανάμεσα στα άλλα. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πουτάνα από σένα, κατάλαβες; Νομίζεις πως δεν ξέρω την αλήθεια, νομίζεις ότι η επιθυμία με έχει τυφλώσει;» (σελ. 53). Αλήθεια, ποια αλήθεια; Το μαθαίνουμε στην μεθεπόμενη σελίδα.
«Αν τολμήσεις και μιλήσεις για όλα αυτά (την ανικανότητά του) θα σε σκοτώσω, τ'A ακούς πουτάνα; Αυτό είσαι, μια αληθινή πουτάνα. Όλα τα ξέρω, όλα! Πες μου πριν σου στρίψω το λαρύγγι, πες μου πού είναι το όπλο, τι το κάνατε; Μίλα, πού κρύψατε το όπλο;».
Το σασπένς λύνεται πιο κάτω. «Στάθηκα μπροστά στον νεαρό περιπτερά με την αλογοουρά και χωρίς να μιλήσω παραμέρισα τις ξανθιές μπούκλες από το πρησμένο, σημαδεμένο πρόσωπό μου. Τον κοίταξα στα μάτια. -Τα ξέρουν όλα, ακόμα και για το όπλο γνωρίζουν… Ξέρουν για τη Μίνα, να ειδοποιήσεις τα παιδιά να το διαλύσουν. Δεν πρόκειται να ξανάρθω στη γειτονιά. Πες τους το όπλο να το ξεφορτωθούν»… -Θα δω απόψε τον Μανώλη. Θα του πω τι σου έκανε ο μπάτσος κι αποφασίζει εκείνος για τα υπόλοιπα. Μην κάνεις τηλεφωνήματα, μην επικοινωνήσεις με κανέναν. Τον ευχαρίστησα κι έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου τον ψηλό με το μουστάκι που τις τελευταίες βδομάδες είχε γίνει η σκιά μου». Έτσι τελειώνει το διήγημα. Πιθανότατα η αφηγήτρια, ο περιπτεράς (συνήθως οι περιπτεράδες είναι χαφιέδες, αυτός εδώ όμως έχει αλογοουρά), η Μίνα, ο Μανώλης, ανήκουν σε μια αντιεξουσιαστική ομάδα.
Συναρπαστική η αφήγηση, ενδιαφέρουσες οι ιστορίες. Η Στάμου με αυτή της τη συλλογή, έπειτα από την έκδοση των δύο μυθιστορημάτων της «Ελιγμοί» και «Ντεκαφεϊνέ», αποδεικνύει ότι είναι εξίσου ικανή πεζογράφος και σ' αυτό το δύσκολο είδος που είναι το διήγημα.»

7 comments:

Mike said...

Χαίρετε...Ουσιαστικά πρόκειται για ψυχογραφήματα. Ενδιαφέροντα ασφαλώς, αλλά και ... (υποψιάζομαι), "ψυχοπλακωτικά". Διότι λίγο πολύ οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πολλά δικά τους προβλήματα και αυτός είναι ο λόγος (νομίζω) που έχουν τόσο μεγάλη επιτυχία οι (τόσο χαμηλού επιπέδου) τηλεοπτικές εκπομπές, με αποκορύφωμα βέβαια τις κουτσομπολίστικες!

δεσποιναριον said...

Με την ευκαιρια της παρουσιασης του βιβλιου σας απο την φιλτατη Ιουστινη Φραγκουλη, ερχομαι να σας ευχηθω καλη επιτυχια. Με την ευκαιρια λοιπον διαβαζω κι αλλες κριτικες και χαιρομαι. Οι ανθρωπινες σχεσεις ποτε δεν παυουν να ειναι στα ενδιαφεροντα ολων μας. Φιλικους χαιρετισμους απο Ουασινγκτων.

Eva Stamou said...

@Mike

Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω ποια είναι η σχέση των χαμηλού επιπέδου μεσημεριανών εκπομπών με το βιβλίο μου.

Όχι δεν είναι 'ψυχοπλακωτικά'. Είναι ρεαλιστικά και απευθύνονται σε ώριμους αναγνώστες που δεν φοβούνται να αναζητήσουν την αληθινή λογοτεχνική εμπειρία. Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι ψυχογραφήματα, αφού στηρίζονται στην επινόηση και όχι σε αληθινά περιστατικά. Δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε κάνω απομαγνητοφώνηση συνεντεύξεων, είμαι λογοτέχνης της οποίας το επάγγελμα είναι η ψυχοθεραπεία.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα βιβλία μου δεν απευθύνονται σε όσους αγαπούν το εύκολο και το ροζ...

Eva Stamou said...

@δεσποιναριον

Αγαπητή Δέσποινα, σε ευχαριστώ για το σχόλιο. Έχω επισκεφθεί πολλές φορές το ιστολόγιό σου τα τελευταία χρόνια και χαίρομαι επιτέλους που χάρη στην Ιουστίνη μας δίνεται η ευκαιρεία να επικοινωνήσουμε πιο άμεσα. Απολαμβάνω τις υπέροχες φωτογραφίες σου από την Ουάσινγκτον!

Σε ευχαριστώ θερμά για τις ευχές κι ελπίζω να τα λέμε συχνά.

Mike said...

Αγαπητή Εύα, με παρεξηγήσατε. Ασφαλώς και δεν έχει σχέση το βιβλίο σας με τις κάκιστες εκπομπές. Απλά, ήθελα να πω πως πολλοί (λόγω των προσωπικών τους προβλημάτων) δεν θέλουν να σκέφτονται, αποφεύγουν να διαβάζουν σοβαρά βιβλία, γι αυτό καταφεύγουν σε εκπομπές που τους κάνουν να "ξεχνιούνται", όπως κάποτε με τα...Αρλεκιν. Αλλοίμονο, το βιβλίο σας (και αυτή τη φορά) πιστεύω )και εύχομαι) πως θα έχει επιτυχία. Ίσως δημιουργείται παρεξήγηση, όταν δεν αναπτύσσουμε όλη τη σκέψη μας, όταν (για να μη φλυαρήσουμε) λέμε λίγα... Ζητώ συγνώμη πάντως. Σε καμιά περίπτωση δεν ήθελα να υποτιμήσω το βιβλίο σας.

thanos said...

ο έρωτας είναι πάντα ένας άγνωστος τόπος, μαγικός και παρασύρει σαν τη δίνη στα βαθιά του ρεύματα..εκεί η ψυχή δέχεται τη μυσταγωγία που για τον κάθε ένα από μας είναι μια διαφορετική εμπειρία ανάλογα με τη σκευή που κουβαλάμε..οι κριτικές που διάβασα με παρακινούν να διαβάσω τις συνευρέσεις..
καλησπερα..
θάνος
http://tha.pblogs.gr

Eva Stamou said...

@thanos

Καλώς ήρθες στο μπλογκ μου. Αν διαβάσεις το βιβλίο, το οποίο εκτός από την εμπειρία της ερωτικής συνεύρεσης εξερευνά και τις εμπειρίες της μοναξιάς, της φθοράς της απώλειας, θα χαρώ να μάθω την άποψή σου.