Φοράω κόκκινα
Και μη σκεφτείς πως
Δεν σε πένθησα
Φοράω κόκκινα για νά ρθεις.
Σαν δέντρο με φωτάκια
Στάθηκα
Στη μέση του πουθενά
Έναν ολόκληρο χρόνο.
Την πλάτη σου έβλεπα
Όλο ν' απομακρύνεται
Κι εγώ στο χάος
Πέρα απ΄τον άξονά μου.
Αλλά τα φετινά Χριστούγεννα
Η κεντρομόλος καρδιά μου
Σε ξανάφερε
Καλοντυμένο, σκοτεινό
Μ' εκείνη τη γνωστή
Καμπαρντίνα της απόγνωσης
Να' ρχεσαι προς την ιστορία μου.
Γι αυτό άνθισα κόκκινα
Για να με δεις, επιτέλους, και να μείνεις!
Ελένη Γκίκα, Το γράμμα που λείπει, 2009
6 comments:
άνθισε χειμωνιάτικα το δέντρο, μες στο χειμώνα.. από τη θέρμη των συναισθημάτων..
@ΣΑΝ
Είναι ένα από τα χαρίσματα του ποιητικού λόγου.
Καλό βράδυ.
Δεν ξέρω με κεντρομόλο καρδιά αν θα μείνει στο τέλος... Καλή βδομάδα Εύα μου!
ΕΧΕΤΕ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΜΕΤΡΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ 1 Ως ΤΟ 100?
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΒΛΟΓ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛΗ ΦΩΤΟ ΜΕ ΚΟΧΥΛΙΑ ΕΚΕΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΛΗ
http://tostekitoykallitexni.blogspot.com/
ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ GOOGLE ΘΑ ΧΑΡΩ ΠΟΛΥ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΛΗ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΓΚΡΟΥΠ ΟΧΙ ΣΤΟ ΙΩΑΝΝΑ-CARINO μΟΝΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΟΠΟΙ ΕΧΕΤΕ ΠΑΛΥ ΑΠΟΡΙΕς ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΒΡΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ
Εύα σ' ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ για όλα!
@alef
Εγώ σε ευχαριστώ Ελένη μου για την αγάπη σου.
Post a Comment