Monday, December 28, 2009

Πώς γράφεται η ηδονή;



Έθνος, λογοτεχνικό αφιέρωμα, 25 Δεκεμβρίου 2009

Η άνοιξη έχει μπει πρόωρα, μ’ έχει αιφνιδιάσει. Κοιμάμαι πολύ και νιώθω διαρκώς άτονη και κουρασμένη. Είναι η μόνη εποχή του χρόνου που ξαπλώνω τα μεσημέρια. Ένας ύπνος γεμάτος παράξενα, πολύχρωμα όνειρα, που συνήθως συνοδεύεται από έντονες κρίσεις υπογλυκαιμίας, με τυραννάει για ώρες. Δυσκολεύομαι να ξυπνήσω, δυσκολεύομαι και να διακρίνω τ’ όνειρο από την πραγματικότητα.

Σ’ έναν από αυτούς τους εφιάλτες περπατώ, μεσημέρι, στο Κολωνάκι, ανεβαίνοντας προς τη Δεξαμενή. Το όνειρο έχει πολλά χρώματα και κανέναν ήχο. Οι δρόμοι, τα καταστήματα, τα καφέ είναι γεμάτα κόσμο, μα επικρατεί μια περίεργη ακινησία, όπου κανείς δεν φαίνεται να μιλά και ν’ αναπνέει. Προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει νιώθοντας ανήσυχη, σχεδόν φοβισμένη. Παρατηρώ καλύτερα το περιβάλλον, καθυστερώντας το βήμα μου, ώσπου καταλαβαίνω ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος σ’ ολόκληρη την περιοχή. Τη θέση των ανθρώπων στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στα μπαλκόνια έχουν καταλάβει άψυχες, πλαστικές κούκλες, από αυτές που στολίζουν τις βιτρίνες. Εχω τόσο τρομάξει που ο ιδρώτας κυλά στο μέτωπο, στην πλάτη μου, ανάμεσα στα στήθη. Το υγρό σώμα μου μοιάζει ν’ αλλάζει σχήμα, να ρέει στον χώρο. Αδυνατώ να το συγκρατήσω, να το συγκροτήσω. Δεν καταφέρνω να νιώσω τη σάρκα σφιχτή πάνω στον σκελετό, να ορίσω τα μέλη μου, μάλλον εκείνα με παρασύρουν από δω κι από κει σαν ρούχο που ξεχείλωσε και δεν εφαρμόζει πια. Αισθάνομαι την ανάσα μου να κόβεται και ρίγη να με κυριεύουν, χωρίς να καταλαβαίνω αν αυτή η αδιαθεσία αποτελεί μέρος του ονείρου ή της πραγματικότητας. Νιώθω μια μοναξιά τόσο απόλυτη, τόσο ολοκληρωτική όσο ποτέ δεν έχω αισθανθεί.

Μετά την κρίση βλέπω ότι έχει πια νυχτώσει, η θερμοκρασία έχει πέσει δραματικά και ο ιδρώτας έχει γίνει μια αόρατη κρούστα που ακινητοποιεί το κορμί μου. Ο χρόνος ξαναβρίσκει τις αληθινές του διαστάσεις.

Φτάνω στον πεζόδρομο της Μηλιώνη. Η μάνα και ο πατριός μου είναι ήδη εκεί, κάτω από τις λάμπες θέρμανσης, πίνουν Campari με πορτοκάλι. Καθώς πλησιάζω, τη βλέπω να σφίγγεται στην καρέκλα, να σκύβει στο αυτί του και κάτι να ψιθυρίζει. Δεν εγκρίνει τα ρούχα, το μακιγιάζ, τον τρόπο που περπατάω. Ούτε εγώ σε εγκρίνω, σε μισώ. Φιλιά, αγκαλιές, μου παραγγέλνουν φαγητό. «Εχεις ρέψει», λέει εκείνη με φωνή που πάλλεται από τον εκνευρισμό. Μιλάμε για ώρα χωρίς συγκεκριμένο θέμα. «Τι νέα;», λέει συνέχεια εκείνος, «τι νέα;». Τον κρατάει κοντά της, τρίβεται πάνω του σαν κοριτσάκι σε τρυφερό ραντεβού, ανησυχεί. Τον πατέρα μου τον άφησες να πεθάνει, ποτέ δεν του έδειξες λίγη αγάπη. Παίρνει το πιρούνι μου και τσιμπολογάει από το γεμάτο πιάτο μου. Με το ελεύθερο χέρι της φτιάχνει μηχανικά τα μαλλιά της. Δεν παρατηρεί κανέναν, δεν καταδέχεται να ψάξει με το βλέμμα της τους θαμώνες. Ο πατριός μου λέει κάποιο αστείο και γελάει μόνος του, εμείς κοιταζόμαστε για μια στιγμή και ύστερα «να σε περιμένουμε στο Πήλιο για τη Μεγάλη Εβδομάδα;», ρωτάει όσο πιο ουδέτερα γίνεται.

Πηγαίνει στην τουαλέτα. Την κοιτάζω ν’ απομακρύνεται χορευτικά πάνω στα ψηλά της τακούνια και παρά τη ναυτία που εδώ και ώρα αισθάνομαι, μπουκώνομαι ένα κομμάτι κοτόπουλο να μην αναγκαστώ να του μιλήσω. Ο πατριός μου ανάβει τσιγάρο και προσπαθεί να με πείσει να περάσω μαζί τους το Πάσχα. «Η μάνα σου θα χαρεί πολύ». Τη μισώ, σας μισώ, θέλω τον πατέρα μου, μόνο εκείνος με αγαπούσε πραγματικά. Αυτή φταίει για όλα, είναι πόρνη. Η μάνα μου επιστρέφει, παραγγέλνουν δεύτερα ποτά, το κινητό μου χτυπάει. Οση ώρα μιλάω κρατάνε την ανάσα τους. «Πες του να έρθει από δω να τον γνωρίσουμε», λέει εκείνος, καθώς ανταλλάσσουν συνωμοτικές ματιές. Σηκώνομαι απότομα, φιλιά, αγκαλιές, ο πατριός χώνει στην τσέπη μου έναν φάκελο με λεφτά. Εκείνη αποφεύγει να με κοιτάξει. «Στο καλό», λέει με φωνή που μόλις ακούγεται, «...και να τρως!». Υστερα σκύβει με νάζι προς το μέρος του και ακουμπάει το κεφάλι της στον ώμο του.

Ο Χριστόφορος με περιμένει στη γωνία Καψάλη και Ηροδότου. Βλέποντάς με να πλησιάζω, αναβοσβήνει τα φώτα του αυτοκινήτου. Μοιάζει ανυπόμονος. Οσα χρόνια τον ξέρω δεν έπαψε να είναι νευρικός και αγχωμένος όταν βρίσκεται σε δημόσιους χώρους. Καπνίζει και μιλάει ακατάπαυστα, χωρίς να επιδιώκει οπτική επαφή. Με φιλάει στο μέτωπο μ’ έναν τρόπο πατρικό, αποστασιοποιημένο, ξεκινώντας τη μηχανή του αυτοκινήτου.

Η διαδρομή έως την Κηφισιά διαρκεί περισσότερο από ό,τι συνήθως, βράδυ Κυριακής, και όλοι από κάπου επιστρέφουν. Η ναυτία έχει ακινητοποιήσει το σώμα μου σε μία στάση άβολη, με το κεφάλι γερμένο στο πλάι και τη ζώνη του αυτοκινήτου να με πιέζει. Ο Χριστόφορος με κοιτάζει με την άκρη του ματιού του. «Είσαι χλωμή. Θέλεις να σταματήσω;». «Όχι». Αν σταματήσουμε, ίσως η ναυτία μου χειροτερέψει, σκέφτομαι. Του ζητώ ν’ ανοίξει το παράθυρο ώστε να με χτυπήσει ο βραδινός αέρας στο πρόσωπο, να με συνεφέρει. Με κόπο ανασηκώνομαι και του χαμογελώ.

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου; Πάλι πήρες χάπια;». Η φωνή του βγαίνει σαν από χοάνη, μπερδεύεται με τη μουσική, δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα τα λόγια του ή αν τα φαντάστηκα. Συνεχίζω να χαμογελάω, μ’ ένα χαμόγελο που θυμίζει μορφασμό. Με τον δείκτη του δεξιού μου χεριού γράφω στο νοτισμένο τζάμι.

«Χριστόφορε», ρωτάω, «πώς γράφεται η λέξη ηδονή;».

«Τι είπες;».

«Η-δο-νή», πιπιλάω μία μία τις συλλαβές, περιμένοντας. «Πώς γράφεται η ηδονή;».

«Ομικρον, ύψιλον, ήττα», απαντά ο Χριστόφορος, χαμηλώνοντας τον ήχο του ραδιοφώνου: «οδύνη».



25 comments:

ksipnistere said...

Είμαστε ένα νέο blog ανοιχτό προς όλους τους blogger ευχόμαστε και ελπίζουμε και στην δική σας στήριξη και είμαστε πάντα στη διάθεσή σας για ότι χρειαστείτε
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων
..esi pou pou ksereis poio kala apo emas tous bloggerw se parakaloume na steileis kai se allous an theleis tin diefthinsi mas...to blog mas einai gia olous

www.ksipnistere.blogspot.com
email : ksipnistere1@gmail.com

Eva Stamou said...

@ksipnistere

Εύχομαι καλή συνέχεια στο ιστολόγιό σας και να έχετε μια όμορφη, δημιουργική χρονιά!

Νερένια said...

Όμορφο κείμενο αναδημοσιεύσατε.

Εύχομαι Χρόνια Πολλά και Καλά με υγεία, δημιουργικότητα, ευαισθησία και αγάπη.

Eva Stamou said...

@Νερένια

Σ' ευχαριστώ για τις υπέροχες ευχές. Εύχομαι κι εγώ ολόψυχα κάθε ευτυχία για τη νέα χρονιά!

Babis Dermitzakis said...

Φοβερή αυτή η παρωνυμία ανάμεσα στο ηδονή και οδύνη, μάλλον τυχαία. Και πάλι καλές γιορτές Εύα.

Eva Stamou said...

@Babis Dermitzakis

Είναι παράξενοι οι δρόμοι της ανθρώπινης σκέψης...

Χαρούμενες γιορτές Μπάμπη μου κι ό,τι ποθείς για τη νέα χρονιά!

Mistirios said...

Θλίβομαι πολύ όταν συναντώ πραγματικά ή λογοτεχνικά τη σχέση που περιγράφεις με τον ένα γονέα (και που συνήθως είναι ομόφυλη, γιος-πατέρας, κόρη-μάνα) και που σχεδόν δεν γιατρεύεται ποτέ...

Καλή Χρονιά να έχεις!

Eva Stamou said...

@Mistirios

Καλημέρα Γιώργο,

για τους ψυχολόγους η σχέση με τον γονιό του ίδιου φύλου είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα κάθοσον παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και στην σχέση με το άλλο φύλο.

Εύχομαι καλή Πρωτοχρονιά και ό,τι επιιθυμείς για το 2010!

Phivos Nicolaides said...

Κάποτε ίσως, ηδονή και οδύνη πάνε μαζί... Καλό νέο έτος μόνο με ηδονή και μακρυά από οδύνη, όποια και να είναι αυτή!

Eva Stamou said...

@Phivos Nicolaides

Υπέροχη ευχή! Την ανταποδίδω ολόψυχα!

Diatton said...

Αγαπητή Εύα...

Δέξου τις πιο εγκάρδιες κι ειλικρινείς ευχές μου για τη νέα χρονιά που είναι προ των πυλών. Σου εύχομαι ότι καλύτερο για σένα και τους ανθρώπους σου, με υγεία πάνω απ' όλα, αγάπη, χαρά και δημιουργία...

Κωνσταντίνος Κόλιος said...

Φαντάζομαι ετούτη η νόστιμη μπουκιά είναι απόσπασμα από το νέο σου βιβλίο. Η κάνω λάθος? Πάντως διαβάζεται μονορούφι με ενδιαφέρων και η οδύνη που βγαίνει με ηδονή νομίζω είναι το πιο γλυκό χάπι με απευχόμενες παρενέργειες.

Καλή Και δημιουργική χρονιά Εύα.

katrine said...

Ηδονή,οδύνη.Ηδονή,οδύνη.
Τι κοντά που είναι.Αγκαλιαστά.

Συνεύρεση συγκλονιστική.

Καλή χρονιά Εύα μου δημιουργία χαρά και μοναδικές στιγμές εύχομαι.

Φιλιά

Mike said...

Πολύ ωραίο κείμενο...
Χρόνια πολλά και καλά Εύα.
Καλή χρονιά να έχεις, ό,τι επιθυμείς στη ζωή σου να έρθει...

Eva Stamou said...

@Diatton

Σε ευχαριστώ από καρδιάς! Εύχομαι καλή και δημιουργική χρονιά γεμάτη ποίηση κι όμορφες εμπειρίες!

Eva Stamou said...

@Κωνσταντίνος Κόλιος

Καλή χρονιά Κωνσταντίνε. Σου εύχομαι από καρδιάς κάθε χαρά και ευτυχία για το 2010! Καλή επιτυχία σε όλα τα σχέδιά σου.

Το κείμενο της ανάρτησης δεν ανήκει στην συλλογή 'Μεσημβρινές Συνευρέσεις΄. Πρόκειται για ένα αυτόνομο διήγημα.

Eva Stamou said...

@katrine

Κατερίνα, σου εύχομαι να έχεις μια υπέροχη χρονιά γεμάτη από όλα όσα απολαμβάνεις και καμία οδύνη.

Πολλά φιλιά!

Eva Stamou said...

@Mike

Ευχαριστώ Mike. Εύχομαι ολόψυχα να υλοποιηθούν όλοι οι στόχοι σου για το 2010. Να έχεις μια υπέροχη χρονιά!

50fm said...

Kαλή χρονιά με υγεία.αγάπη και δημιουργία!
Πολύ καλή η γραφή σου Εva!
Καλό βράδυ

Eva Stamou said...

@50fm

Ευχαριστώ. Σου εύχομαι από καρδιάς καλή χρονιά!

t3aRs said...
This comment has been removed by the author.
Eva Stamou said...

@t3aRs

Σε ευχαριστώ για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ανταποκρίθηκες στο κείμενό μου.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο για τη νέα χρονιά.

desperado said...

βασικα καλημερα αν και πολυ ετεροχρονισμενο σχολειο κανω ενιγουει,,,,"μενω"στο ηδονη=οδυνη κ εγω το καταλαβαινω καπως ετσι,πχ φαε 2κιλα γουρνοπουλα πιες και 10μπυρες,,,,σκετη καυλα κ ηδονη ειναι αυτο,απλα την αλλη μερα θα εχεις γααααμησε τα το λιγοτερο πονοκεφαλο:),,,για να σοβαρεψω οσο γινεται το σχολειο μου,απλα οσο σκευταισαι την οδυνη τοσο αποφευγεις την ηδονη κ "μακροπροθεσμα"εισαι ""κερδισμενος""νταξι τωρα το να μιλαμε για ηδονη κ ειδικα στο σημερα εποχη π ολοι κ ολα τρεχουν τοσο γαμημενα φαστ ειναι ψιλοσχετικο,,,,αυτα τα λιγα.

manolis said...

Πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, ιδιαίτερα η εξέληξη της σχέσης της με μάνα και πατρυο.
Συγχαρητήρια για τη σύνδεση των δυο λέξεων...ηδονή-οδύνη...Πολύ ενδιαφέρον.

Μανώλης
απο το Βανκούβερ του Καναδά

Eva Stamou said...

@manolis

Καλημέρα και χρόνια πολλά!

Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο.