Friday, November 13, 2009

Οι εποχές


Ίσως μια μέρα αποδειχτεί
Πως το φθινόπωρο αυτό
Ήταν η άνοιξη ενός άλλου φθινοπώρου.

Έτσι περνούν οι εποχές
Η μια βαθιά μέσα στην άλλη
Ένα τόπι υφάσματος ένα ίδιο τοπίο
Ο ακαθόριστος καιρός που καθορίζεται
Στο μέλλον μόνο
Που καπνίζει αμέριμνα
Ήδη σκαλίζοντας τις άγρυπνες φωτιές
της κόλασής του.

Συνείδηση του χρόνου μου.
Ανατινάζοντας τα μέγαρα των αιώνων-
Πέτρες και σίδερα.



Αντώνης Φωστιέρης

2 comments:

Diatton said...

Ωραίο ποίημα. Εστίασα περισσότερο στις γραμμές 4, 5, 6 οι οποίες θυμίζουν Μεσοπόλεμο. Άλλωστε, είναι δεδομένο πως ο Φωστιέρης (αλλά και πάρα πολλοί άλλοι) είναι επηρεασμένος από κει...

Καλό Σαβ/κο εύχομαι...

Eva Stamou said...

@Diatton

Μου αρέσει ο τρόπος που κάθε ποίημα του Φωστιέρη κινητοποιεί την σκέψη, δίχως να τη φορτώνει με εξωγενείς ιδέες.

Να έχεις μια όμορφη Κυριακή.