Thursday, June 25, 2009

Έρως

Κυκλοφόρησε το 18ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού (δε)κατα

Τίτλος του αφιερώματος: Έρως


Το ιδιαίτερα πλούσιο σε ύλη τεύχος, φιλοξενεί το διήγημά μου
Μεσημβρινές Συνευρέσεις



Παραθέτω απόσπασμα από την αρχή του διηγήματος:


Βρεθήκαμε κατά τις δύο σ’ένα καφενείο ανάμεσα στην Αμερικής και την Κολιάτσου, στην πλατεία Καραμανλάκη. Ήπιαμε δυο μπίρες και κάναμε μερικά τσιγάρα χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας. Εγώ ξεφύλλιζα ένα περιοδικό ποικίλης ύλης κι ο Δημήτρης συζητούσε με τον σερβιτόρο που ήταν γνωστός του από παλιά. Γύρω στις τρεις κοίταξε το ρολόι του και μου είπε ότι ήταν ώρα να πηγαίνουμε. «Αυτή», είπε «είναι η πιο κατάλληλη στιγμή» γιατί μεσημεριάτικα η πελατεία θα ήταν σύμφωνα με την πείρα του περιορισμένη και δεν θα δημιουργούσαμε πρόβλημα στα κορίτσια.


Περπατήσαμε την μικρή απόσταση χωρίς να μιλάμε και χωρίς καμία σωματική επαφή. Δεν είχα δεύτερες σκέψεις γι αυτό που θα κάναμε, του είχα εμπιστοσύνη. Εκείνος ήταν οχτώ χρόνια μεγαλύτερός μου κι εγώ το είχα συνήθεια να βγαίνω με μεγαλύτερους άντρες και ν’ αφήνω σε κείνους την ευθύνη των αποφάσεων.

Μόλις φτάσαμε στην πολυκατοικία ο Δημήτρης έσκυψε και με φίλησε στο μάγουλο, πριν χτυπήσει το κουδούνι τρεις φορές, συνθηματικά. Λίγα λεπτά αργότερα, ένας ψηλός μελαχρινός άντρας, γύρω στα σαράντα, μισάνοιξε την εξώπορτα με κινήσεις βαριεστημένες και στάθηκε απέναντί του κοιτάζοντάς τον κατάματα. Φορούσε κόκκινο τσαλακωμένο μακώ, τζιν παντελόνι και σαγιονάρες. Μού κανε εντύπωση πόσο ανέκφραστο παρέμεινε το πρόσωπό του όση ώρα οι δύο άντρες διαπραγματεύονταν κι όση ώρα μας κοιτούσε απ’ την κορφή ως τα νύχια ερευνητικά. Η προφορά του ήταν βαριά. Υπέθεσα ότι καταγόταν από κάποια επαρχία.

Στο τέλος της σύντομης συνομιλίας χασμουρήθηκε ηχηρά κι άπλωσε το χέρι του με τρόπο τελεσίδικο. Τα νύχια του ήταν κιτρινισμένα απ’ τη νικοτίνη. Ο συνοδός μου του έδωσε τα λεφτά κι εκείνος άνοιξε κανονικά την πόρτα και μας άφησε να περάσουμε. Αφού μας χάζεψε λίγα λεπτά ακόμα μας ζήτησε να τον ακολουθήσουμε σ’ ένα απ’ τα διαμερίσματα του υπογείου. Από τη ανοιχτή πόρτα, ερχόταν μια δυσάρεστη μυρωδιά: μούχλα, τσιγαρίλα και φτηνό αποσμητικό χώρου. Καθίσαμε σ’ ένα σαλονάκι της κακιάς ώρας, σ’έναν φθαρμένο καναπέ με μεγάλα πράσινα μαξιλάρια που ήταν γεμάτα κίτρινες στάμπες από καφέ. «Καπνίστε αν θέλετε», μας είπε ο ψηλός χωρίς να στραφεί προς το μέρος μας και χάθηκε στο διάδρομο. Καθίσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο κοιτάζοντας μπροστά μας τα ξέχειλα τασάκια που ήταν παρατημένα στο τραπέζι και τον γυμνό τοίχο.

Ο άντρας επέστρεψε με δύο μελαχρινές, βαμμένες έντονα. Η νεότερη, είχε σαρκώδη χείλη, μακριά μαλλιά και γεμάτο κορμί. Το πρόσωπό της ήταν ανέκφραστο, όπως του άντρα. Φορούσε μια κόκκινη ρόμπα κι όταν με πλησίασε την άφησε επίτηδες ν’ ανοίξει για να δω το γυμνό της στήθος. Στην συνέχεια με χάιδεψε φευγαλέα στο πρόσωπο και χωρίς να καλύψει τη γύμνια της με ρώτησε πως με λένε. Έκανα να μιλήσω, μα κάτι μου έκοψε την ανάσα. Με κόπο πρόφερα τελικά τ’ όνομά μου προκαλώντας ένα κύμα γέλιου στην ομήγυρη. Η γυναίκα με ρώτησε την ηλικία μου και αυτή τη φορά της απάντησα αβίαστα: «Δεκαεννιά».

«Θα πάτε στο δωμάτιο της Καιτούλας», είπε ο άντρας δείχνοντας με το κεφάλι του την μεγαλύτερη γυναίκα που φορούσε φόρμα γυμναστικής. Το πρόσωπό της ήταν τόσο μακιγιαρισμένο που έμοιαζε με μάσκα μα όταν μου χαμογέλασε και με ρώτησε αν ήθελα κάτι να πιω το ύφος της γλύκανε. Έγνεψα καταφατικά κι εκείνη χάθηκε στην κουζίνα κουνώντας προκλητικά τους γοφούς της. Όταν επέστρεψε κρατούσε έναν δίσκο από ροζ πλαστικό σε σχήμα καρδιάς που είχε πάνω δυο ποτήρια με ουίσκι. Ο ψηλός, όρθιος στο στενό χωλ, κούνησε το κεφάλι του με νόημα υποδεικνύοντας το διαθέσιμο δωμάτιο. Πρώτη φορά γνώριζα αληθινές πουτάνες.



Η συνέχεια της ιστορίας στο περιοδικό...

14 comments:

katrine said...

Καλησπέρα.Πάντα το καλοκαίρι είχε πακέτο 3-4 βιβλία κοντά.Αυριο κιόλας θα το κάνω δικό μου.To Ντεκαφεινέ το είχα παρέα πάλι σε διακοπές!
Να είστε καλά και καλή συνέχεια.

Phivos Nicolaides said...

Πολύ ενδιαφέροντα. Να 'σαι καλά Εύα μας. Την καλημέρα μου.

εργδημεργ said...

Και συγγραφέψ, κυρία Εύα μας; Ωραία! Ωραία! Πάντα τέτοια!

(Αλοί σε μας, που δεν γράψαμε ούτ' ένα ποίημα στη ζωούλα μας!)

Οι γυναίκες με δυνατη προσωπικότητα είναι θείο δώρο!

Κωνσταντίνος Κόλιος said...

Πάνω στο καλύτερο που το έκοψες, εκεί που είχα αρχίσει να αποκτώ κοινωνική μόρφωση:) Χάρισε μου μια αντικειμενική κρίση σου αν το θέλεις σε κάποια αποσπάσματα που ανάρτησα.

Καλό μεσημέρι και σαββατοκυριακάκι:)

sterianizali said...

Ενδιαφέρουσα ιστορία. Θα αναζητήσω τη συνέχεια.
Αξίζουν συγχαρητήρια και οι υπεύθυνοι του περιοδικού για την προσεγμένη δουλειά που κάνουν.

Eva Stamou said...

@katrine

Σε ευχαριστώ για τις ευχές. Είμαι σίγουρη ότι θα το απολαύσεις το περιοδικό-φιλοξενεί εξαιρετικά διηγήματα και ποιήματα.

Eva Stamou said...

@Phivos Nicolaides

Ευχαριστώ Φοίβο για τις ευχές και το ενδιαφέρον για τα κείμενά μου.

Eva Stamou said...

@εργδημεργ

Το θείο δώρο είναι οι άντρες χωρίς συμπλέγματα. Σε ευχαριστώ για τις ευχές.

Eva Stamou said...

@Κωνσταντίνος Κόλιος

Κωνσταντίνε, πραγματικά αξίζει η αγορά του περιοδικού - το συγκεκριμένο τεύχος φιλοξενεί πολύ ενδιαφέροντα, σύγχρονα, ερωτικά διηγήματα.

Eva Stamou said...

@sterianizali

Αντώνη, χαίρομαι που βρίσκεις το κείμενο μου ενδιαφέρον. Η δουλειά που γίνεται στο περιοδικό (δε)κατα είναι εξαιρετική - από τις πιο πρωτοποριακές παρουσίες στον χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών.

Mistirios said...

Ωραίο το ορεκτικό που μας σερβίρατε!

Το κυρίως πιάτο από που το προμηθευόμαστε;

(Εδώ και καιρό χρωστάω μία ανάρτηση για μία ιερόδουλη. Μου έδωσες αφορμή να την επισπεύσω...)

Καλή εβδομάδα!

Eva Stamou said...

@Mistirios

Γιώργο, μπορείς να βρεις το περιοδικό (δε)κατα σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία.

Ε, ναι να την επισπεύσεις την ανάρτηση, τώρα κέντρισες την περιέργειά μας...

Καλή εβδομάδα κι από μένα.

alex27 said...

θα ηθελα να μου σχολιασεις τη φραση.. γκομενοι κ γκομενες δεν υπαρχουν, απλα τους φανταζομαστε. καθε φορα αναγκη κ γκομενα.. συνθηκες και σχεση.. αλλαζει ποτε αυτο? δηλαδη αν καποιος ειναι ωριμος κ αυτονομος δεν εχει αναγκη κανενα?

Eva Stamou said...

@alex27

Ωριμότητα δεν σημαίνει δεν έχω ανάγκη κανέναν, σημαίνει κάνω σωστές επιλογές και αποδέχομαι τις ευθύνες των πράξεών μου στα ερωτικά, αλλά και στα υπόλοιπα ζητήματα. Δεν είναι κακό να χρειαζόμαστε τους άλλους στην καθημερινότητά μας, είναι κακό να αισθανόμαστε ότι χωρίς τους άλλους η ζωή μας και εμείς οι ίδιοι δεν αξίζουμε, να προσπαθούμε δηλαδή να δώσουμε νόημα και μορφή στη ζωή μας μέσα από μία ερωτική σχέση.