Wednesday, May 13, 2009

Επώνυμοι, ανώνυμοι, ψευδώνυμοι


Έχω αναρωτηθεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια ποια είναι τα χαρακτηριστικά του καλού μπλόγκερ. Σε μία συζήτηση που είχα πριν από αρκετούς μήνες με έναν από τους δημοφιλέστερους μπλόγκερς της μπλογκογειτονιάς μας, μου είχε πει ότι κατά τη γνώμη του, ένα από τα σημαντικότερα γνωρίσματα του σωστού μπλόγκερ είναι να ελέγχει διεξοδικά όλα τα σχόλια πριν αποφασίσει αν θα τα αναρτήσει με σκοπό να προστατεύσει τόσο την ποιότητα του προσωπικού του χώρου, όσο και τους επισκέπτες του.

Αν το καλοσκεφτούμε πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς θα παραδεχτούμε ότι δεν απαντάμε σε όλες τις κλήσεις στο κινητό, ούτε ανοίγουμε την πόρτα του σπιτιού μας σε κάποιον που δεν ξέρουμε και δεν εμπιστευόμαστε ή για του οποίου τις προθέσεις, και τον χαρακτήρα έχουμε επιφυλάξεις. Το ίδιο πιστεύω ότι θα πρέπει να ισχύει και για τους επισκέπτες των ιστολογίων μας. Όπως στην καθημερινότητα αποφεύγουμε όσους θεωρούμε επικίνδυνους και φροντίζουμε να μην σχετίζουμε τ' όνομά μας με όσους θεωρούμε αλήτες, έτσι οφείλουμε να προστατεύουμε τα ιστολόγιά μας από την αλητεία του ίντερνετ.

Η ανωνυμία και η ψευδωνυμία που προσφέρει το ίντερνετ θεωρώ καταρχήν ότι είναι κάτι αποδεκτό και σε ορισμένες περιπτώσεις απαραίτητο αφού προστατεύει συγκεκριμένους ανθρώπους από τον ρατσισμό, τον φανατισμό και την παρενόχληση που υπάρχει πιθανότητα να υποστούν. Αναφέρομαι σε ανθρώπους που θίγουν ευαίσθητα θέματα τα οποία από στην κοινωνία μας θεωρούνται ταμπού, όπως είναι αυτά της ομοφυλοφιλίας, του aids, του σεξ. Είναι απόλυτα κατανοητό ένας άνθρωπος που ανοίγει τον εαυτό του σε τέτοιου είδους ζητήματα και μιλάει για τις σεξουαλικές εμπειρίες του ή για τον αγώνα του εναντίον του καρκίνου, για παράδειγμα, να θέλει να προστατεύσει την προσωπική του ταυτότητα.

Μπορώ να σκεφτώ και πολλές άλλες περιπτώσεις όπου το ψευδώνυμο μπλόγκινγκ είναι θεμιτό κι απόλυτα αποδεκτό, όταν κάποιος που γράφει για πολιτικά ζητήματα ή κάνει κριτική βιβλίων -για να αναφέρω δύο μόνο παραδείγματα-, προσπαθεί να διαφυλάξει την ακεραιότητα και την αμεροληψία του και δεν επιθυμεί να επιδιώξουν να τον προσεταιρισθούν ή να τον καταδιώξουν κάποιοι που προσπαθούν να προάγουν ή να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, όπως ας πούμε η επιθυμία κάποιου που ζει σ' ένα συντηρητικό, στενό, επαρχιακό περιβάλλον να προστατεύει τον εαυτό του από το κουτσομπολιό.

Δυστυχώς όμως την ανωνυμία που προφέρει το ίντερνετ δεν έχουν όλοι οι μπλόγκερς τις απαραίτητες αντιστάσεις και το απαραίτητο ήθος ώστε να την διαχειριστούν με ωριμότητα κι υπευθυνότητα. Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπάρχουν ορισμένοι που χρησιμοποιούν την ανωνυμία ή την ψευδωνυμία σαν μάσκα πίσω από την οποία κρύβονται με κύριο σκοπό όχι να προστατεύσουν την ταυτότητά τους, αλλά να επιτεθούν με τρόπο κακόβουλο και χυδαίο σε μπλόγκερς που για διάφορους λόγους αντιπαθούν, ή με των οποίων τις απόψεις δεν συμφωνούν. Εξαπολύουν -συνήθως γυμνές από επιχειρήματα- επιθέσεις ορισμένες φορές με πολύ σοβαρές κατηγορίες εναντίον άλλων μπλόγκερς, επώνυμων ή ψευδώνυμων, φροντίζοντας να εξασφαλίσουν οι ίδιοι ότι το ονοματεπώνυμο και η ιδιότητά τους δεν θα γίνουν σε καμία περίπτωση γνωστά, ώστε να μην δεχτούν ποτέ και από κανέναν κριτική. Κρυμμένοι κάτω από την κουκούλα τους το θεωρούν περιττό να στηρίξουν τις κατηγορίες ή τις διαφωνίες με επιχειρήματα, γιατί όταν ο κύριος σκοπός είναι απλά να διαβάλουμε τον στόχο της επίθεσής μας, ή να εκτονώσουμε το θυμό μας, τι σημασία μπορεί να έχουν τα επιχειρήματα, ειδικά στην περίπτωση που κανείς δεν θα μάθει ποτέ ποιοι πραγματικά είμαστε;

Όπως εξήγησα, θεωρώ γενικά την ανωνυμία και την ψευδωνυμία θεμιτές συνθήκες της ιντερνετικής επικοινωνίας. Πιστεύω, όμως, ότι οφείλουμε όσο περνάει από το χέρι μας να προστατεύσουμε την μπλογκόσφαιρα από την συμπεριφορά: 'Ελληνάρας σε υαλοπωλείο' που επιχειρεί να αναρτήσει σχόλια χωρίς επιχειρήματα, (άσχετα με το αν είναι επώνυμος ή ψευδώνυμος) όπου απλά ‘μας κουνάει με στόμφο το δάχτυλο', εξαπολύει απαξιωτικά και ρατσιστικά σχόλια για εμάς προσωπικά ή για ομάδες ανθρώπων με κοινά γνωρίσματα, απειλεί και εκβιάζει. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι θα πρέπει να αρνούμαστε κατηγορηματικά να αναρτούμε τέτοιου είδους κείμενα. Η νοοτροπία της γνωστής ρήσης 'ξέρεις ποιος είμαι εγώ και τι μπορώ να σου κάνω;' τόσο χαρακτηριστική μιας κοινωνίας σε πλήρη αποσύνθεση πιστεύω ότι αξίζει την ακόλουθη απάντηση: Όχι δεν ξέρω ποιος/ποια είσαι αλλά γνωρίζω καλά τι είδους νοοτροπία αντιπροσωπεύεις. Κι όπως δεν θα βάζαμε ποτέ τέτοιους ανθρώπους στα σπίτια μας, είναι νομίζω θεμιτό να τους αφήνουμε και έξω από τα ιστολόγιά μας.

37 comments:

Dynx said...

Έχεις δίκιο. Ο "σωστός" blogger οφείλει να προστατεύει τους υπόλοιπους σχολιαστές από κακοπροαίρετα σχόλια και προσβολές.

Κι ένα παράδειγμα: δύο φορές με προσέβαλαν και μου προσάρτησαν ισχυρούς χαρακτηρισμούς για σχόλια που άφησα σε blogs. Το γεγονός ότι ο/η ιδιοκτήτης αυτών των blogs επέτρεψε αυτά τα σχόλια, μου έκανε τρομερή και άσχημη εντύπωση. Εννοείται ότι δίνω πάντα μία δεύτερη ευκαιρία και αν ξανασυμβεί αυτό στα ίδια blogs απλά δεν θα τα επισκεφθώ ξανά.

Όμως τώρα μου έθεσες ένα άλλο ερώτημα, τεχνικό: είναι καλύτερα να δημοσιεύονται αυτομάτως όλα τα σχόλια και απλά μετά να σβήνουμε τα τυχόν ανεπιθύμητα ή μήπως καλύτερα εξαρχής να δίνουμε εμείς την άδεια για ποια σχόλια θα εμφανιστούν στο blog μας, αφού τα έχουμε διαβάσει (η δική σου τακτική δηλαδή).

Και τέλος: τι γίνεται με αυτούς που συνηθίζουν να αφήνουν μακροσκελή σχόλια; (γκουχ-γκουχ, σαν εμένα δηλαδή;)

zinaa kapa said...

πιστεψε με.... ακομη δεν καταλαβα τι εννοεις... καταλαβα ενα μερος... αλλα δεν καταλαβα πως μπορουμε να προφυλακτουμε...


ισως γιατι θα φυγω σε λιγο και τα διαβασα βιαστηκα, θα επανελθω αποψε... με την ησυχια μου να το μελετησω πιο καλα το κειμενο σου

Eva Stamou said...

@Dynx

Πιστεύω ότι αν κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να αφιερώνει καθημερινά πολύ χρόνο στο ίντερνετ, το καλύτερο είναι να χρησιμοποιεί τη μέθοδο της φραγής μηνυμάτων. Διαφορετικά υπάρχει η πιθανότητα ένα υβριστικό σχόλιο να παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο μπλογκ.

Καλό το παράδειγμα που δίνεις. Η γνώμη μου είναι ότι όταν ένα σχόλιο που αφορά επισκέπτη περιέχει προσβολές ή αναπόδεικτες κατηγορίες, το σωστό είναι ο ιδιοκτήτης του μπλογκ να μην το αναρτήσει. Τουλάχιστον εγώ αυτό έχω κάνει στο παρελθόν για να αποφύγω τον καυγά που θα μπορούσε να ξεσπάσει και κυρίως για να μην προσβληθούν οι επισκέπτες τους οποίους αφορούσαν τα σχόλια.

Eva Stamou said...

@zinaa kapa

Καλησπέρα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν θεωρούμε ότι ένα σχόλιο προσβάλει εμάς ή κάποιον από τους επισκέπτες μας, το καλύτερο είναι να μην το αναρτήσουμε. Πολλοί από εμάς έχουμε την τάση να αναρτούμε το υβριστικό σχόλιο και να αναλωνόμαστε σε μία σειρά αντιπαραθέσεων όπου προσπαθούμε να βρούμε το δίκιο μας, χωρίς να έχουμε δώσει δικαιώματα για την επίθεση που δεχόμαστε. Δεν είναι καλύτερο να μην χάνουμε τον χρόνο και την ηρεμία μας; Αυτό φυσικά στην περίπτωση που το σχόλιο είναι υβριστικό, ή επιθετικό και όχι όταν απλά κάποιος διαφωνεί μαζί μας αλλά διατυπώνει με ευγένεια τα επιχειρήματά του.

Κωνσταντίνος Κόλιος said...

Χμ, μετά από αρκετό καιρό στην Μπλογκογειτωνιά έχω κατασταλαγμένες απόψεις.
Έχω δει ωραία άτομα, πλέων αξιόλογους δημιουργούς να κατεβάζουν τα ρολά του blog τους και να αποχωρούν θιγμένα από αναξιοπρεπείς συμπεριφορές. Συν το χρόνο όμως διαπίστωσα πως ο σχεδιασμός του χώρου μας παρέχει ένα αρκετά πλήρη οπλοστάσιο ικανό μέσα από τον κατάλληλο χειρισμό να αντεπεξέλθει επάξια σε όποια ανάρμοστη συμπεριφορά. Όπως είναι η ενεργοποίηση έλεγχου σχολίων κ.λ.π. Η κρίση παραμένει προσωπική και έχει να κάνει με το βαθμό αντοχών και ευθιξίας μας που αγαπητή Εύα αλήθεια είναι πως διαφέρει από καιρό σε καιρό και σε εμάς τους ίδιους. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να επιδιώκεται ένας γόνιμος και ώριμος διάλογος που θα αποφέρει όφελος και νόημα στους συμμετέχοντες. Πιστεύω στην αυτορυθμιστική ιδιότητα του χώρου. Έχω διαπιστώσει πως ο χώρος αποβάλει τους φορείς κακών προθέσεων μέσα από τη διαδικασία της ελεύθερης επιλογής. Τους απομονώνει και τους πετά έξω...
Πάντα θα υπάρχουν αυτοί αλλά τους θεωρώ αγκάθια. Στον κύριο κορμό του πιστεύω το σύστημα λειτουργεί και το προτιμώ και εγώ ως έχει.

Καλό απόγευμα

Yannis Zabetakis said...

θέμα αιχμής αυτό που θίγεις Εύα!
και καλά κάνεις!

αλλά διαφωνώ 100% μαζί σου!
ο καθένας είναι υπεύθυνος για τα γραπτά του και εμείς, οι επώνυμοι bloggers, δίνουμε το παράδειγμα με την στάση ζωής μας!
αν θέλει κάποιος να με βρίσει...μπορεί να το κάνει!!!κι ας με ...θίγει χωρίς λόγο!


δες κι εδώ ...

http://environmentfood.blogspot.com/2008/03/blog-post_6159.html

με βρίσανε αλλά τα άφησα όλα τα σχόλια!
για να τα θυμούνται οι υβριστές!
και έπιασε!
οι ίδιοι άνθρωποι δεν το έκαναν ξανά!

άρα...σχόλια ελεύθερα στο blog μου!
πείτε, βρίστε, εκτονωθείτε...

Eva Stamou said...

@Κωνσταντίνος Κόλιος

Κωνσταντίνε, συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου. Όπως και στην υπόλοιπη καθημερινότητά μας έτσι και στο ίντερνετ η ύπαρξη κάποιων ορίων βοηθά στην καλύτερη επικοινωνία. Ωραία η παρατήρησή σου για τον αυτορυθμιζόμενο χαρακτήρα του μπλόγκινγκ.

Yannis Zabetakis said...

Εύα

συνέπεσες χρονικά με το edito της Athens Voice

αντιγράφω από
http://www.athensvoice.gr/editorial/av,17716,Edito.html

Δεν είναι τυχαίο πως απ’ αυτή τη θαυμάσια περιπέτεια του Διαδικτύου, αυτό που κυρίως μας απασχολεί στην Ελλάδα είναι οι παθογένειές του. Η ανωνυμία, η διαπλοκή, η συκοφαντία, οι μεταμφιεσμένοι πόλεμοι. Όχι ο πλούτος του περιεχομένου, η επικοινωνία, η επαφή. Ίσως γιατί είμαστε μια κατεξοχήν Κοινωνία της Ανευθυνότητας. Γεμάτοι αστήρικτα θέλω, χωρίς πρέπει. Με άπειρα δικαιώματα, χωρίς ποτέ να συνοδεύονται από υποχρεώσεις. Διψασμένοι για αναγνώριση χωρίς προσπάθεια, για επιτυχία χωρίς δουλειά. Η ανωνυμία των ψευδωνύμων, η ευκολία της δημοσιοποίησης όλα αυτά τα κάνουν εντονότερα. Όμως σ’ αυτή τη ζωή δεν υπάρχει τίποτα δωρεάν. Κάθε παιχνίδι έχει αντίτιμο. Κι όταν το παιχνίδι δεν έχει κανόνες, δεν είναι παιχνίδι, είναι ζούγκλα. Οι αμέριμνοι ταξιδευτές των social media καταλαβαίνουν σιγά-σιγά πως ο φασματικός κόσμος πληγώνει το ίδιο σκληρά όσο και ο πραγματικός. Δεν είναι πάντα ευχάριστο να είσαι “pet”. Ούτε καν να έχεις.

Eva Stamou said...

@Yannis Zabetakis

Γιάννη, κατανοώ την άποψή σου και πιστεύω ότι σε κάποιες περιπτώσεις αυτό που αναφέρεις μπορεί να είναι καλή στρατηγική, αφού οι υβριστές εκτονώνονται και δεν επιστρέφουν. Έχει να κάνει πιστεύω και με την προσωπικότητα του καθενός και τον βαθμό ανοχής που έχει στις βίαιες αντιπαραθέσεις.

Eva Stamou said...

@Yannis Zabetakis

Πολύ ενδιαφέρον, ευχαριστώ.

Θανασης said...

καλησπέρα και καλώς σε βρήκα.Έχεις δίκιο να θέλεις να φυλάγεσαι από κακόβουλα σχόλια.Αν και πιστέυω οσοι μπαίνουν και παρακολουθούν δημοσίως ολοι τους είναι τύπος και υπογραμμός.Τώρα αν ξεφύγει κανείς τον διαγράφεις και δεν του επιτρέπεις να ξαναμπεί στο μπλόκ μιά που έχεις και αυτό το όπλο.΄Καλό σου βράδυ

Babis Dermitzakis said...

Εύα μου πολύ καλά τα γράφεις όλα αυτά, έχεις απόλυτο δίκιο. Εγώ δυστυχώς κρατώντας την επωνυμία μου το πλήρωσα ακριβά. Έχεις σκεφτεί να μεταφέρεις, σαν άλλος Μωυσής, τον δεκάλογο του καλού blogger;

zinaa kapa said...

ενας μονο μου ειχε γραψει ασχημα λογια... απαντησα με ευγενεια... μετα ομως ανακαλυψα εντελως τυχαια πως μπορουσα να τα διαγραψω και το εκανα!!!

Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα; said...

Ψυχολόγα μου, κλέβω την ανάρτησή σου, για δικούς μου λόγους.
Βλέπω ότι επικεντρωθήκατε στα σχόλια τα υβριστικά.
Διαφημήσεις εσείς δεν έχετε; Εγώ αν τα άφηνα ελεύθερα, θα γεμίζατε ιούς, τυχερά παιχνίδια και ροζ. Δεν ξέρω γιατί με προτιμάνε...
Τα ξαναλέμε, όμως. Έχω πολλά να πω πάνω στο θέμα πως εννοεί ο καθένας τον "σωστό" μπλόγγερ κ.λ.π. κ.λ.π.
Καλό ξημέρωμα τώρα!

Anonymous said...

παντως κανεις δεν θα ζητησει την αρση της ανωνυμιας για ενα επαινετικο (με μπολικο σιροπι) σχολιο!

λοοολ

το προβλημα δεν ειναι η καθαυτο ανωνυμια αλλα η δυσανεξια μας στην οποια κριτικη και στην αντιρρηση.

τα υπολοιπα ειναι κατα 90% δικαιολογιες για να κρυψουν την ψυχολογικη μας αυτη ανασφαλεια

Θέμις said...

Γιατί θέλουμε δημοκρατία στο Internet ενώ έχουμε αποδεχτεί την δικτατορία ή έστω τη δημοκρατία υπό όρους στα κανάλια,στη κοινωνική μας ζωή , στην εργασία μας?
Αν με ενδιέφερε η υστερική άποψη του καθένα θα συμμετείχε σε forums.
Απαιτώ από το συγκεκριμένο blog όπως και από 2-3 ακόμα που παρακολουθώ να με προστατεύσει από την μιζέρια,τον φασισμό και την ανοησία . Έχοντας εμπιστοσύνη στον κάτοχο του blog δείχνω την ίδια εμπιστοσύνη και σε όσους συμμετέχουν με τις απόψεις τους στα πλαίσια όμως που ο κάτοχος ορίζει .

Adamantia said...

Πρόσεξε μη φτάσεις στο άλλο άκρο του "αποστειρωμένου" μπλογκ με ξύλινη γλώσσα και πολλά "δοξάστε με". Δεν αξίζεις κάτι τέτοιο.
Ευα, επειδή δεν με εκφράζει πιά αυτό το μπλογκ όπως και δεν με εκφράζει κανένας χώρος με προδιαγραφές στην ελευθερία του λόγου αποχωρώ. Ποτέ δεν έχω βρίσει κανέναν, όμως στη προηγούμενη ανάρτηση σου δέχθηκα προσβολές πράγμα που δεν μου επιτρέπει πια να βρίσκομαι εδώ σαν σχολιάστρια.
Σου εύχομαι καλή συνέχεια.

Eva Stamou said...

@Θανάσης

Καλή σου μέρα. Εννοείται ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να προστατευτούμε από τους έχοντες κακές προθέσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν βιώνουμε απογοήτευση για τέτοιου είδους φαινόμενα.

Καλώς ήρθες στο μπλογκ μου.

Eva Stamou said...

@Babis Dermitzakis

Δυστυχώς Μπάμπη μου ζούμε σε μία χώρα πολύ συντηρητική και υποκριτική που όποιος τολμά να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του για δημόσια θέματα, όπως εσύ, τιμωρείται με διάφορους τρόπους. Οι περισσότεροι έχουν μάθει να απειλούν και να κάνουν επίθεση αγνοώντας την τέχνη της συζήτησης.

Καλημέρα

giorgos said...

διαφωνω μαζι σου και ο λογος ειναι ο εξης : πρωτα απο ολα τα μπλογκ δεν ειναι ο προσωπικος μας χωρος το σπιτι μας το οποιο χρειαζετε προστασια αλλα ειναι μια ανοιχτη συζητηση μια μοντερνα πλατεια ενα καφενειο οπου ολοι θα μιλησουν θα ανταλαξουν αποψεις και λογικο ειναι να υπαρχουν και περιεργες γνωμες χωρις επιχειρηματα μερικοι που θα απαξιωνουν τα παντα και ισως και απλες κραυγες ασχετες με το θεμα ομως ολα αυτα δινουν ζωντανια στην συζητηση την κανουν αληθινη και οχι μια ξυλινη συζητηση σε ενα αμφιθεατρο οπου ειδικοι αναλωνοντε να επαναλαμβανουν τα ιδια και τα ιδια. Τωρα καποιος θα ρωτησει και αν καποιος ειναι επιθετικος τι γινεται εκει για μενα η απαντηση ειναι απλη το υφος και το επιπεδο της κουβεντας εξαρτατε απο το θεμα και το επιπεδο αυτου που το παρουσιαζει αν δηλαδη εμφανισω ενα θεμα χωρις επιχειρηματα λογικο ειναι αυτοι που θα απαντησουν να χρησιμοποιησουν αναλογες λεξεις εκφρασεις τροπο γραφης και αυτα τα λεω γιατι απο προσωπικη μου εμπειρια σε συζητησεις με φιλους γνωστους ή και ασχετους οταν κρατησεις το επιπεδο ψηλα και εχεις ωραια-γοητευτικα (δεν μιλαω για σωστα γιατι αυτο ειναι το τελευταιο που με νοιαζει) επιχειρηματα οι απαντησεις που θα λαβεις θα ειναι αναλογες και οι τυχων γραφικοι ή θα αποχωρησουν ή θα αλλαξουν θεμα.

Οποτε ας φωναξουμε ολοι τερμα η λογοκρισια !!!!!!!!! :) :)

Eva Stamou said...

@zinaa kapa

Λογική μου φαίνεται η στάση σου. Γιατί να θέλει κάποιος να 'ασχημαίνει' το μπλογκ του από κακόβουλες επιθέσεις;

Καλή σου μέρα

Eva Stamou said...

@Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα

Κατερίνα είναι τιμή για μένα να βλέπω την ανάρτησή μου στο ιστολόγιό σου. Έχεις δίκιο ότι επικεντρώνω στα αρνητικά σχόλια-ίσως θα πρέπει να κάνω μια ανάρτηση για το πως μας επηρεάζουν τα θετικά σχόλια των άλλων μπλόγκερς.

Καλημερούδια

Mistirios said...

Το θέμα που θίγεις έχει λίγο ή πολύ απασχολήσει κάθε μέλος της μπλογκόσφαιρας και στο χώρο αυτό όπως και σε άλλους πολύ διαφορετικούς (πχ οδήγηση) ότι προσωπικότητα δείχνεις στη συμβατική σου ζωή θα δείξεις και στην αντισυμβατική. Αν είσαι θρασύδειλος τότε και με αυτό τον τρόπο θα "σχολιάσεις" στο blog κάποιου ειδικά αν η θεματολογία είναι ενοχλητική.

Όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε το blog του καθενός είναι μία (πνευματική) προέκταση της οικίας του και στην οικία σου εσύ καθορίζεις τους κανόνες διαβίωσης.

Προσωπικά αν και η ανωνυμία με ενοχλεί θα την υπερασπιστώ μέχρι τελικής πτώσεως για να αποφύγω τη δικτατορία στην οποία μπορεί να οδηγήσει η υποχρεωτική καταγραφή των πάντων.

Καλημέρα!

Eva Stamou said...

@Anonymous

Σημασία δεν έχει αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί μας, αλλά τα επιχειρήματα στα οποία στηρίζει τις απόψεις του. Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που δεν γνωρίζουν την τέχνη της συζήτησης και θεωρούν ότι συζητώ σημαίνει ωρύομαι καλύπτοντας τη φωνή του άλλου, κάνω επίθεση και προβάλλω στους άλλους οτιδήποτε αρνητικό με 'κάνει να νιώθω' η άποψή τους, το επάγγελμά τους ή μία φωτογραφία τους. Δεν έχεις δει με ποιόν τρόπο γίνονται οι 'συζητήσεις' στην τηλεόραση;

Πάντως αυτό που γράφεις για το 'σιρόπι΄το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Έχεις παρατηρήσει ότι στα μπλογκς ,υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς να μας έχουν γνωρίσει στην καθημερινότητα μας, κάνουν συχνά θετικά ή επαινετικά σχόλια κι ακόμα κι όταν διαφωνούν το κάνουν με έναν γλυκό, πολιτισμένο τρόπο; Από την άλλη έχεις παρατηρήσει ότι υπάρχουν ορισμένοι που μόνιμα γκρινιάζουν και αφήνουν δηλητηριώδη σχόλια; Ίσως επειδή ο καθένας μας στις επαφές του, επώνυμες ή ανώνυμες, βγάζει τελικά αυτό που είναι, άλλος 'σιρόπι' κι άλλος 'δηλητήριο'.

Ευχαριστώ για την συμμετοχή.

Eva Stamou said...

@Θέμις

Μου αρέσουν τα παραδείγματα που φέρνεις με τα κανάλια και τα forums. Αυτό που θα πρέπει να μας απασχολήσει όλους είναι γιατί οι Έλληνες αδυνατούμε να σεβαστούμε τους συνομιλητές μας και να φέρουμε εις πέρας μία απλή συζήτηση. Οι Άγγλοι, για παράδειγμα, ασκούν την πιο αυστηρή και σκληρή κριτική με τον πιο ήρεμο και πολιτισμένο τρόπο και εννοείται με επιχειρήματα.

Eva Stamou said...

@Adamantia

Νομίζω ότι το πρόβλημα στη χώρα μας Αδαμαντία, είναι ότι πολλοί αντί να απαντούν στις απόψεις με τις οποίες διαφωνούν, κάνουν επίθεση σε αυτόν που τις εκφράζει. Αυτά είναι δυο διαφορετικά πράγματα που ορισμένοι δεν εννοούν να καταλάβουν. Όταν μάλιστα η επίθεση αυτή στηρίζεται εκτός των άλλων στην άγνοια νομίζω ότι είναι φυσικό να δημιουργούνται δυσάρεστες παρεξηγήσεις.

Για παράδειγμα, ένας τακτικός επισκέπτης του μπλογκ μου, ο Γιάννης Ζαμπετάκης, διαφωνεί σχεδόν πάντα με τα όσα γράφω, το εκφράζει ρητά στα σχόλιά του, τα οποία εννοείται αναρτώ, επειδή είναι ξεκάθαρο ότι τον απασχολεί το περιεχόμενο αυτών που λέω, ότι θέλει να καταθέσει μία διαφορετική άποψη, κι ότι δεν στοχεύει σε προσωπική επίθεση.

Για να έρθω σε αυτό που λες για τα ιστολόγια, εγώ δεν θα πω σε κανέναν ποιο μπλογκ θα παρακολουθεί, ούτε πως θα διαμορφώσει το δικό του μπλογκ, τι είδους γλώσσα θα χρησιμοποιήσει και τι 'κανόνες' θα θέσει προκειμένου να προστατεύσει τον εαυτό του. Επίσης δεν θα κάνω σε κανέναν παρατήρηση επειδή δεν εγκρίνω τις απαντήσεις που έδωσε ή δεν έδωσε στις φιλενάδες μου, δεν θα έκανα ποτέ τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Αυτό που κάνω είναι να θέτω όρια στο δικό μου χώρο και -καλώς ή κακώς-να το δηλώνω.

Λυπάμαι που νιώθεις έτσι για το μπλογκ μου, και καλά κάνεις και μου το εκφράζεις, αφού αισθάνεσαι αυτή την ανάγκη. Σου εύχομαι κι εγώ καλή συνέχεια. Θα εξακολουθήσω φυσικά να παρακολουθώ τα κείμενά σου γιατί όπως σου έχω γράψει και στο παρελθόν τα θέματά σου με ενδιαφέρουν πολύ, ακόμα κι όταν τυχαίνει (όχι συχνά για να είμαι ειλικρινής) να διαφωνώ με την προσέγγισή σου.

Eva Stamou said...

@giorgos

Ενδιαφέρουσα η αναλογία με μια μεγάλη πλατεία, μόνο που νομίζω ότι το ένα μπλογκ είναι το καθένα από τα άτομα που συχνάζουν στην πλατεία, κι όχι το σύνολό της. Το πρόβλημα, Γιώργο, δεν είναι τα 'σωστά' ή τα 'γοητευτικά' επιχειρήματα αλλά η ανυπαρξία επιχειρημάτων, που μετατρέπεται σε επιθετικότητα. Ευχαριστώ για την άποψη που κατέθεσες.

Eva Stamou said...

@Mistirios

Συμφωνώ με την ανάλυσή σου. Εννοείται, επίσης, ότι για όλους τους λόγους που αναφέρω στην ανάρτησή μου είμαι καταρχήν υπέρ της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα.

Καλημέρα.

sterianizali said...

Το blog του κάθε χρήστη είναι ο προσωπικός του χώρος που μοιράζεται με γνωστούς και αγνώστους. Κυρίως με αγνώστους. Οι επισκέπτες θα πρέπει να δείχνουν σεβασμό στον κάτοχο του blog και στους υπόλοιπους επισκέπτες και πρέπει είναι σε θέση να σεβαστούν δύο τρείς απλούς κανόνες.
Αυτό που εγώ έχω παρατηρήσει είναι ότι εκείνοι που κυρίως δημιουργούν προβλήματα με τη συμπεριφορά τους είναι οι ανώνυμοι χρήστες. Η πλειοψηφία των bloggers που γράφουν με ψευδώνυμο πιστεύω ότι σέβονται το ψευδώνυμο τους το ίδιο όπως θα σεβόντουσαν και το όνομα τους.

Καλό απόγευμα.

Eva Stamou said...

& sterianizali

Συμφωνώ με όσα λες. Δεν συμβαίνει συχνά κάποιος ψευδώνυμος μπλόγκερ να αφήνει αγενή ή προσβλητικά σχόλια και γι αυτό τόσα ψευδώνυμα μπλογκς έχουν υψηλή επισκεψιμότητα (αυτό οφείλεται βέβαια και στα ενδιαφέροντα κείμενά τους).

Καλό απόγευμα

Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα; said...

Εύα μου γλυκιά, δική μου η τιμή!
Δυστυχώς, δεν έχω παρακολουθήσει πολύ το μπλογκ σου. Ήδη έχασα πολλούς φίλους, επειδή είμαι σε άλλη φάση και ασχολούμαι με φωτογραφίες και βιντεάκια. Είμαι πολύ πιεσμένη από δικά μου προβλήματα και δεν αντέχει το μυαλό μου άλλους προβληματισμούς.Καλώς ή κακώς, τα μπλογκ και τους ιντερνετικούς φίλους ή "εχθρούς", τους έχω δώσει μεγάλη θέση στη ζωή μου και αναλόγως τα θέματά τους, τα προβλήματά τους κ.λ.π. επιρεάζομαι πότε θετικά, πότε αρνητικά. Όταν μου την σπάνε δε, μέχρι και κρίση καρδιάς έπαθα και δεν πρέπει, γιατί έχω τα προβληματάκια μου...
Αλλά, τι να βγω να πω; Μη με στεναχωρείτε παιδιά, γιατί θα σας φύγω απότομα και θα με ψάχνετε;
Άσε τις μπηχτές, τα πλάγια μαχαιρώματα, τους ανταγωνισμούς κ.λ.π. Έχω τρία χρόνια, τα δοκίμασα όλα. Απλά, τώρα δεν αντέχω. Περισσότερο φοβάμαι την υγεία μου.Έχω όνειρα και παιδάκια. Δεν αξίζει να πάω πριν την ώρα μου, για ανθρώπους που παίζουν με τις λέξεις και την κακία ή την ζήλια τους. (για ποιον λόγο, δεν ξέρω! Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων!)
Μεγάλος ο πρόλογος, αλλά μου βγήκε. Θα μπορούσα να τον έσβηνα. Τον αφήνω όμως, γιατί είσαι ψυχολόγος κι αυτό το σχόλιο ίσως σου χρειαστεί. Άνθρωποι ευαίσθητοι που πληγώνονται από περσόνες και όχι μόνον! ΤΙΤΛΟΣ.
Στο σχόλιό μου ήθελα να πω, ότι ασχολείστε μόνο με τα σχόλια. Όχι τα κακά ή καλά. Τα καλά τα φοβάμαι περισσότερο. Είχα απ' αυτά. Κακά δεν είχα, ίσως γιατί σε μένα δεν γίνεται διάλογος. Τι να συζητήσεις στις φωτογραφίες ή στις αναμεταδόσεις ειδήσεων ή θεμάτων;
Αυτό το εφήρμοσα μετά από πάθημα.
Κι έπειτα, όταν έχεις έναν κλειστό κύκλο φίλων, το συζητάς και στο τηλέφωνο. Το βρίσκω λίγο κοροιδία να μιλώ στο μπλογκ μου μαζί τους, μόνο και μόνο για να μαζέψω σχόλια!Πέρα απ' το χάσιμο χρόνου. Έχω εκατό μπλογκ, θα μπορούσα να μιλάω μόνη μου, για το φαίνεσθε και μόνο! Πράγμα που το κάνουν πολλοί. Γούστο και καπέλο τους, όμως! Απλά, δεν μπαίνω σ' αυτό το τρυπάκι.
Εγώ θα προτιμούσα στα μπλογκ να υπήρχαν κλικ, όπως στο φεις μπουκ. Μ' αρέσει, δίνω παρόν και φεύγω. Να μπορώ να πω κάτι, όταν έχω, όπως π.χ. εδώ. (και πολλά μάλιστα)
Ήθελα να πω, χθες, αλλά βιαζόμουνα, ο Μπάμπης μπήκε στην ουσία, στον δεκάλογο του καλού μπλόγγερ, που δεν συμφωνώ σε πολλά. Λέει ας πούμε, να πηγαίνουμε να ανταποδίδουμε το σχόλιο, τρόποι καλής συμπεριφοράς κ.λ.π.
Εκεί το πράγμα με κουράζει. Έτυχε να ρθω εγώ σήμερα, θα τύχει κάποτε να ρθεις κι εσύ. Αυτό το κατεστημένο σ' αναγκάζει λόγω χρόνου, να κινείσαι γύρω από μετρημένα άτομα και θέλοντας και μη να δημιουργούνται κλίκες, παρεξηγήσεις, αντιζηλίες, ανταγωνισμοί και τόσα άλλα, που μόνο προβλήματα μας δημιουργούν, αντί να μας ελευθερώνουν και να εκτονωνόμαστε πραγματικά και δημιουργικά.
Ού, μεγάλο θέμα! Τόσο τα σχόλια, όσο και ο υπόλοιπος δεκάλογος.
Κάποια στιγμή θα τον αναρτήσω.
Τώρα εκεί, είμαι πιο χαλαρή. Ξέρεις ότι καλή τη καρδία προέβαλλα γνωστούς και έργα τους, επειδή έτυχε, ρε παιδί μου και παρεξηγήθηκαν άλλοι;
Είναι τελικά τι δίνει το κάθε μπλογκ. Όλο και κάποιους θα ενοχλήσεις άθελά σου. Πόσο μάλλον εσύ, που αγγίζεις ψυχές!
Σόρυ Εύα μου, για τον χώρο και τον χρόνο. Ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να βγάλω κάτι από μέσα μου, γιατί στα δικά μου δεν μπορώ πια να εκφραστώ. Έχω αναγνώστες που δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί δεν κατέχουν, ούτε από ίντερνετ, ούτε από διαλόγους. Παρεξηγούν ακόμα και την ώρα που γράφω!
Εδώ μόνο οι μπλόγγερς μπορούν να με καταλάβουν και νομίζω πως τα κακόβουλα δεν είναι από μπλόγγερς. Από άσχετους είναι.
Φιλάκια!
Ρίξε μου και λίγο αλάτι!

sofia said...

Εύα Καλημέρα.
Πήγα και διάβασα όλα τα σχόλια για να καταλάβω το τι έγινε. Τέλος πάντων, εγώ νομίζω ότι όταν γράφουμε στα μπλόγκ, γράφουμε με ψευδόνυμο, αλλά και πολλοί σαν και μας, το όνομα μας, αλλά όταν στέλνεις μέιλ, πρέπει να λες το όνομα σου. Είναι νομίζω θέμα κυρίως ευγενείας.
Από κει και πέρα, το τελιώνεις νωρίς και τέλος.
Και πάλι καλημέρα

Eva Stamou said...

@Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα;

Κατερίνα μου, πολύ ενδιαφέροντα όσα γράφεις. Πιστεύω ότι καταλαβαίνω πως νιώθεις. Το blogging αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων, είναι φυσικό οι σχέσεις που δημιουργούνται να μας απασχολούν. Οι περισσότεροι από μας ασχολούμαστε με το blogging για να εκφραστούμε, να επικοινωνήσουμε, να περάσουμε καλά. Είναι λοιπόν φυσικό όταν διαφωνούμε έντονα με κάποιους ή όταν δεχόμαστε επιθέσεις να δυσανασχετούμε, ίσως περισσότερο από ότι στην υπόλοιπη καθημερινότητά μας, αφού το blogging είναι μία δραστηριότητα που έχουμε επιλέξει για να περνάμε καλά στον ελεύθερο χρόνο μας, όχι για να νιώθουμε δυσάρεστα. Δεν πηγαίνουμε σινεμά ή για καφέ για να μαλώσουμε και να εκνευριστούμε και με παρόμοιο τρόπο αντιμετωπίζουμε και το blogging.

Οι περισσότεροι προσπαθούμε να ανταποδώσουμε τα θετικά σχόλια ή τις επισκέψεις των άλλων bloggers αλλά το παρακάνουμε η όλη υπόθεση γίνεται από διασκέδαση, υποχρέωση. Και όπως λες κι εσύ περιοριζόμαστε σε συγκεκριμένο κύκλο ανθρώπων αν και ίσως ο σκοπός μας όταν αρχίσαμε να ασχολούμαστε με αυτή τη διαδικασία, ήταν να επικοινωνήσουμε με όσους το δυνατόν περισσότερους.

Το βασικό είναι να μην αγχωνόμαστε και να μην στεναχωριόμαστε. Σιγά σιγά πιστεύω ότι όλοι βάζουμε τα όριά μας ανάλογα με τις αντοχές, τον χρόνο που θέλουμε να διαθέσουμε και την προσωπικότητά μας. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το σωστό, να διαμορφώνει ο καθένας τον προσωπικό του χώρο, όπως αυτός νιώθει ότι θα λειτουργεί καλύτερα μέσα σε αυτόν. Στον βαθμό που τα ιστολόγιά μας είναι προέκταση του εαυτού μας, έχουμε πιστεύω το δικαίωμα να κάνουμε ακριβώς αυτό που μας εκφράζει και να μην εγκλωβιζόμαστε στους κανόνες των άλλων.

Καλή συνέχεια σε όλα, γλυκιά Κατερίνα με το λαμπερό χαμόγελο. Θα περνάω κι εγώ να τα λέμε.

Eva Stamou said...

@sofia

Καλημέρα Σοφία. Πολύ ωραία η διαφοροποίηση που κάνεις μεταξύ μέιλ και μπλογκς. Όπως έγραψα και στην Κατερίνα στην προηγούμενη απάντησή μου, το blogging είναι κάτι με το οποίο οι περισσότεροι από μας ασχολούμαστε όχι επειδή έχουμε να κερδίσουμε κάτι ή από υποχρέωση αλλά για να περνάμε καλά στον ελεύθερο χρόνο μας, να εκφράζουμε τις απόψεις μας και να επικοινωνούμε. Σίγουρα δεν αρχίζει ν' ασχολείται κανείς με το blogging επειδή του αρέσουν οι βίαιες αντιπαραθέσεις! Γι αυτό νομίζω ότι όταν δημιουργούνται δυσάρεστες καταστάσεις στεναχωριόμαστε και δυσανασχετούμε πιο εύκολα από ότι στην υπόλοιπη καθημερινότητα.

Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα; said...

Πω πω, πόσα έγραψα Η άνθρωπος!!!
Ούτε που τα ξαναδιάβασα, Εύα μου! Είχα πάρει μεγάλη φόρα...
Σ' ευχαριστώ και συγγνώμη για το κατεβατό μου! Μάλλον οι ψυχολόγοι μ' ανοίγουν πολύ, φαίνεται! Απόψε ζάλισα μια άλλη αγαπημένη ψυχολόγα και την φίλη της.
Δεν ξέρω τι συμπέρασμα βγάλατε κι οι δυο σας. Μάλλον μ' είχαν πνίξει πράγματα, επειδή δεν έγραφα...
Το γράψιμο ήταν κάποτε η ψυχοθεραπεία μου και τώρα με το μπλόκινγκ την έχασα. Με παρασύρουν τα θέματα των άλλων κι ο χρόνος τρέχει. Τι να πρωτοπρολάβεις;
Έτσι ακριβώς, Εύα μου. Υποχρέωση και καθήκον πήγε να καθιερωθεί, γι΄αυτό και κλώτσησα...

Είδα και την άλλη ανάρτηση και για κέρδος χρόνου απαντάω εδώ. Για να κάνεις σόπινγκ θέραπυ, πρέπει να έχεις χρήμα που περισεύει, έστω και λίγο. Αν δεν έχεις, κάνεις μπλοκιγκ θέραπυ!
Πάντως το πρώτο, όταν το κάνεις, βοηθάει πολύ! Είτε ένα ρούχο, είτε ένα βιβλίο, έχει την διάρκειά του και σ' ανεβάζει.
Καλά είναι όμως να μην υπάρχουν προβλήματα, κι αν υπάρχουν, να είσαι ψύχραιμος να βρεις την λύση τους, γιατί αυτή είναι η πραγματική θεραπεία. Αν σε "πονάει δόντι" κι εσύ αγοράσεις καινούργια παπούτσια, δεν πρόκειται να σου περάσει ο πονόδοντος!
Φιλάκια Εύα μου κι όταν μας δίνετε η ευκαιρία και το θέμα, θα τα λέμε.
Θα χαρώ κι όταν περάσεις απ' το νέο μου σπίτι, όπως κι όταν πιούμε εκείνον τον καφέ στην Αθήνα!
Καλό σου Σαββατοκύριακο!

Eva Stamou said...

@Κατερίνα Δε.Στα ΄Πα

Πιστεύω ότι είναι πιθανό κάποιος να εκτονώνεται κάνοντας blogging και να σταματάει να γράφει οτιδήποτε άλλο, το έχω ακούσει κι από άλλους φίλους συγγραφείς. Από αυτή την άποψη το blogging είναι...επικίνδυνο.

Πολύ ενδιαφέρουσα η άποψη σου ότι το blogging λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά.

Καλό σαββατοκύριακο και πολλά φιλιά

Anonymous said...

Είσαι καινούργια στη μπλογκογειτονιά μας μου φαίνεται και μάλλον έχεις χάσει πολλά επεισόδια. Δυστυχώς η διαδικτυακή πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε νοσηρή φαντασία. Απορώ αν ακόμα και εσύ που είσαι ειδικός θα μπορούσες να ψυχογραφήσεις αυτούς του «ανθρώπους»; Παραθέτω μόνο 2 παραδείγματα για του λόγου το αληθές. Αν δεν σου είναι κόπος και αντέχεις διάβασε τα σχόλια στο πρώτο και τις «δημοσιεύσεις» στο δεύτερο. Εγώ δεν έχω τι να πω, αδυνατώ να καταλάβω από τι σπίτια προέρχονται.

http://fakellaki.blogspot.com/2007/05/t-15.html

http://poustia.blogspot.com/