Tuesday, April 28, 2009

Πλαστό Διαβατήριο


Η γυναίκα τινάζει μια κουβέρτα απ΄το παράθυρο.
Η κουβέρτα φεύγει απ' τα χέρια της, απλώνεται στον αέρα
ήσυχα, σταθερά, οριζόντια. Η γυναίκα κοιτάει χαμογελώντας
πηδάει στην κουβέρτα απ' το παράθυρο. Η κουβέρτα βαραίνει,
κλείνει σαν σάκος, αιωρείται, ακινητεί. Τούτον το σάκο
τον σηκώνει ένας ήμερος άνθρωπος, ανηφορίζοντας
με αργές δρασκελιές τον ουρανό. Το ξέρει ωστόσο
πως είπε ψέματα. Γι' αυτό έχει γυρισμένη τη ράχη του
προς τη μεγάλη πόρτα του τυπογραφείου απ' όπου βγαίνουν
οι τρεις εφημεριδοπώλες κλαίγοντας, χωρίς εφημερίδες.
Αθήνα, 14. IV.71

Θυρωρείο, Κέδρος.


2009 'Ετος Γιάννη Ρίτσου

10 comments:

Me_To_aSeToN_STo_XeRi said...

Μου άρεσε. Δε ξέρω γιατί και δε νομίζω πως το κατάλαβα, αλλά.. μου άρεσε

Eva Stamou said...

@Me_To_aSeToN_STo_XeRi

Η προσεχτική ανάγνωση δημιουργεί αυτόματα μιαν έντονη εικόνα κι αυτό είναι που με τράβηξε στο ποιήμα.

Καλό απόγευμα

Κωνσταντίνος Κόλιος said...

Λίγο ακόμα και θα το χάσουμε το εναπομείναν μας:).

Πάντως αν και διφορούμενο έχει μια πρωτόγνωρη πυκνότητα και ένα νόημα σφιχτό που εφαρμόζει σα γάντι και δε σκορπά τη σκέψη.

Καλησπέρα

Dynx said...

Οι τρεις τελευταίοι στίχοι δίνουν στο ποίημα ένα απίστευτο βάθος. Είναι λες και πίνεις από ένα ποτήρι χωρίς πάτο, δίχως να ξέρεις πότε θα τελειώσει...

Eva Stamou said...

@Κωνσταντίνος Κόλιος

Αυτό το 'διφορούμενο' στο οποίο αναφέρεσαι δίνει στον κάθε αναγνώστη την δυνατότητα να ερμηνεύει τις εικόνες που δημιουργούνται σύμφωνα με τα βιώματα και τη φαντασία του.

Καλό απόγευμα

Eva Stamou said...

@Dynx

Ο Ρίτσος έχει την ικανότητα να δημιουργεί νοηματικούς απόηχους που χαρίζουν διάρκεια σε ό,τι έχει γράψει.

Καλό απόγευμα

ritsmas said...

Η ιδέα να τιμήσουμε ξανά και ξανά τον αγαπημένο Ρίτσο είναι σπουδαία και νομίζω ότι όλοι οφείλουμε να αναρτήσουμε ένα ποιημα του. Το αξίζει εστω κι αν εχει φύγει τόσο μακριά..
Ευα, δεν απάντησα στο σχολιο σου για την Μενάνδρου στο μπλογκ μου γιατί δεν ειχα τί να πω...Εκανα απλώς μια γενική τοποθέτηση
Καλημερα σου

Eva Stamou said...

@ritsmas

Οι αναρτήσεις ποιημάτων του Ρίτσου είναι ένα μικρό αντίδωρο σε όσα μας προσφέρει η ποίησή του.

Καλημέρα.

sofia said...

Αχ μωρέ, δεν το κατάλαβα!
Έχει όμως μια μελαλχολία. Μερικά κείμενα είναι σαν τους αφηρημένους πίνακες. Σε κάνουν να αισθάνεσαι χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις. Θα το ξαναδιαβάσω πάντως.
καλό μήνα Ευούλα!

Eva Stamou said...

@sofia

Κάποιες φορές οι εννοιολογικές αναλύσεις λειτουργούν ανασταλτικά για την αναγνωστική απόλαυση.

Καλό μήνα κι από μένα Σοφία μου, σε ευχαριστώ.