Saturday, March 14, 2009

Οδός Πανός: αφιέρωμα στον Γιώργο Σαραντάρη


Το διήγημά μου «Μ' αυτό περνούν οι πόνοι» περιλαμβάνεται στο τεύχος 144 (Απρίλιος-Ιούνιος 2009), σσ. 158-164, του περιοδικού Οδός Πανός.

Το τεύχος, εκτός από το εκτενές αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη, φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, κείμενα από τους: Γιώργο Χρονά, Χρήστο Χρυσόπουλο, Ντίνο Σιώτη, Φώτη Θαλασσινό, Βασίλη Ρούβαλη και Γιάννη Γκούμα.

10 comments:

Χρήστος Αθανασιάδης said...

Γειά σου Εύα,

Συγχαρητήρια για το διήγημά σου. Μου άρεσε πολύ. Το βρήκα πολύ ζωντανό, ανθρώπινο και με ευφυές twist στο τέλος. Επίσης μου έφερε αναμνήσεις από την Αγγλία.

Καλό Σαββατοκύριακο,

Χρήστος

Eva Stamou said...

Καλησπέρα Χρήστο,

ευχαριστώ για το ευγενικό σχόλιο. Χάρηκα που σου άρεσε το διήγημα. Τα βιώματα από την Αγγλία δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστο τον τρόπο που σκεπτόμαστε και βιώνουμε την καθημερινότητά μας εδώ.

Καλό βράδυ.

Anonymous said...

Το διήγημά σας με συγκίνησε βαθειά.συγχατητήρια

Eva Stamou said...

@Anonymous

Σας ευχαριστώ πολύ. Είναι μεγάλη η χαρά για έναν συγγραφέα όταν ακούει ότι τα κείμενά του αγγίζουν κάποιους.

Θέμις said...

Καλημέρα.

Μου άρεσε πολύ το διήγημά σας .
Έχω βιώσει στο πρόσφατο παρελθόν μια παρόμοια δύσκολη ψυχολογική κατάσταση την οποία δυστυχώς προσπάθησα αρχικά να αντιμετωπίσω μόνη μου .
Συγχαρητήρια για τον τρόπο που θίγετε θέματα δύσκολα όπως η απώλεια και η επιλόχειος κατάθλιψη.

Eva Stamou said...

@Θέμις

Χαίρομαι που βρήκες ενδιαφέρον το διήγημά μου και σ' ευχαριστώ που επικοινώνησες. Η κατάθλιψη και κυρίως η απώλεια και το πένθος είναι θέματα που αφορούν όλους μας-είναι πάντα καλό να ακούει και να μιλά κανείς γι αυτά.

Yannis Zabetakis said...

μια απορία...

δηλαδή για να διαβάσουμε το διήγημα πρέπει να αγοράσουμε το περιοδικό?

οεο???

και τι σόι άμεση δημοκρατία και ενημέρωση έχουμε με τα ιστολόγια???

το copyright δικό σου δεν είναι?
ανέβασε το PDF λοιπόν ...

please...δεν έχω λεφτά για πέταμα...


[δηλ. εγώ που ανεβάζω τα PDF των άρθρων μου για να ΜΗΝ αγοράζετε τις εφημερίδες...λαλάκας είμαι???

φιλοσοφική η ερώτηση και καταφατική η απάντηση]


καλημέρα :)

Eva Stamou said...

Γιάννη, καλημέρα. Πιστεύω ότι αξίζει να αγοράσει κάποιος το περιοδικό για όλα τα κείμενά του και όχι μόνο για το δικό μου. Άλλωστε δεν θεωρώ ότι λίγα ευρώ είναι πεταμένα λεφτά για την ανάγνωση της λογοτεχνίας.

Η αρθρογραφία στον τύπο είναι νομίζω κάτι διαφορετικό λόγω της άμεσης σύνδεσης με τα γεγονότα και του επικαιρικού χαρακτήρα της.

Yannis Zabetakis said...

[οκ, σε άκουσα και χαλάλι τα ευρώ...]

μόλις διάβασα το κείμενό σου...

"μ'αυτό περνούν όλοι οι πόνοι"...τι να εννοείς άραγε?
εκτός από την άμεση αναφορά σου στο ...κάπνισμα...[joke], είναι μόνο ένα το φάρμακο για ΌΛΟΥΣ τους πόνους?

μου άρεσε πολύ το κείμενό σου, μου θύμησε τα βροχερά πρωινά στο μεγάλο Νησί που ανοίγουν τις ομπρέλες αλλά μαλακώνουν το βλέμμα και στην τελική...φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά μιας και μαλακώνουν το θυμό τους...
ενώ, εδώ στο Νότο, με το τραχύ φως και τη Ζέστη...είμαστε πιο άγαρμποι, πιο απότομοι, πιο φωνακλάδες...

έχεις, αλήθεια, σκεφτεί να γράψεις κάτι για την ψυχολογία του κλίματος?

η μαμά θα τα καταφέρει άραγε?
τι λες να γίνεται στην συνέχεια του διηγήματος? ήταν συνεπής στο ραντεβού της την επόμενη εβδομάδα?

και το πένθος?
μια ατελείωτη επιστροφή?
και πότε σπάει αυτό ο φαύλος κύκλος της επιστροφής?
πότε μπορούμε να σαλπάρουμε πρόσω ολοταχώς για νέα μέρη, νέα (συν-)αισθήματα, νέες εμπειρίες?


καληνύχτας φιλιά

Eva Stamou said...

&Yannis Zabetakis

Πολλοί από μας χρησιμοποιούν μικρούς ή μεγάλους εθισμούς για να ξεπεράσουν κάποιο γεγονός που τους πονάει. Ορισμένοι εθίζονται σε ανθρώπους, άλλοι πάλι σ έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής που νομίζουν ότι τους προστατεύει από την οδύνη. Ο καθένας δηλαδή έχει την...πιπίλα του για να το συνδέσω με το διήγημα.

Η διαδικασία του πένθους είναι διαφορετική για τον καθένα από μας, ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες και φυσικά το χαρακτήρα του. Το ευχάριστο είναι ότι κάποτε ολοκληρώνεται γιατί στη ζωή υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα που αξίζει κανείς να δοκιμάσει και να απολαύσει.

Μου αρέσει Γιάννη αυτό που γράφεις για τη βροχή και το μαλάκωμα των έντονων συναισθημάτων.

Ευχαριστώ και καλή εβδομάδα.