Friday, March 6, 2009

Το ποίημα


Το σώμα'
δες το έτσι, πώς κινείται, νωχελικά
μόνο
στην παρέλαση των ύπνων
[Πεθαμός κι ακινησία]

Το σώμα είναι αυτό
το ποίημα
-όχι οι ύπνοι-
εκείνο το σώμα το χτισμένο μ' όρεξη και πείνα
εκείνο που άγγιξα
τις στάλες του

Το σώμα του
δυο χρόνους πριν με γύρισε
Χωμένος βαθιά στο παρελθόν του
στο μαύρο του στυγνός επαναστάτης
[Το αύριο αόριστο
Το τώρα με ορίζει]
Είμαι πάντα
το σώμα-
καλοδουλεμένο



Δημήτρης Αθηνάκης


5 comments:

Κ.Υ.Π WALKING said...

Εξαιρετικοί στίχοι, σε μιά εποχή που το πρόταγμα μιάς διαρκούς ενασχόλησης και εξειδίκευσης γύρω από το σώμα, πιστοποιεί τον ουσιαστικό αποχωρισμό μας μ΄ αυτό.

Eva Stamou said...

Με βρίσκεις σύμφωνη. Το παράδοξο που αναφέρεις καθρεφτίζεται σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο στην καθημερινότητα όλων μας, αλλά και στα ΜΜΕ και τις κοινωνικές επιστήμες. Το σώμα πάντως επιμένει να δηλώνει την παρουσία του στην ποίηση.

Κ.Υ.Π WALKING said...

Ευτυχώς για την ποίηση και για μας.

Yannis Zabetakis said...

@ΕΥΑ

έχεις αρχίσει να με κάνεις να πιστεύω ...(sic το ψυχολογικό δίλημμα?) πως μάλλον δεν είμαι αρκετά σοβαρός [ή μήπως σοβαροφανής?] για τούτο το ιστολόγιο...

πλάκα κάνω! οκ?

το εν λόγω ποίημα ανούσιο και ανέραστο...
ο Αλεξανδρινός έχει γράψει για το σώμα εξαίσια ποιήματα...

επέστρεφε...

διότι σώμα χωρίς μνήμη ...είναι ένα αδειανό κουτί ηδονής...

Eva Stamou said...

@Yannis Zabetakis

Γιάννη,

ο Καβάφης είναι όντως εξαιρετικός, αλλά η μνήμη του σώματος δεν είναι ούτε κοινή, ούτε αναλλοίωτη από την εποχή που έγραψε ο Αλεξανδρινός. Το ποίημα του Αθηνάκη φωτίζει κάποιες όψεις του σωματικού δίπολου της κίνησης/ακινησίας, του έρωτα και του θανάτου.

Καλή εβδομάδα.