Saturday, June 14, 2008

Ελεύθερες Ώρες

Η διασκέδαση είναι σχεδόν ακατόρθωτη.
Κάτι χαλάει τις βραδιές
τις παρέες τα θεάματα.
Εγώ επινοώ αστυνομικά μυθιστορήματα
γυρίζω τις ταινίες μονος μου στο μυαλό μου
εκεί σε μένα για μένα
Όταν αυτό καταντά κουραστικό
-και τι δεν καταντά κουραστικό;-
περιδιαβάζω στο κέντρο της πόλης
κοιτάζω, απλώς κοιτάζω
με άπειρη καλοσύνη.
Αυτό είναι ευχάριστο
Αν θέλω να βλέπω
βλέπω εμένα να περπατάει
Είμαι ευτυχισμένος
Κοιτάζω, δεν θέλω να βλέπω
τα πρόσωπα
τις κινήσεις των μελών
τα βλέμματα του άσχημου κόσμου
την καλοσύνη μου εξαπατημένη
την ευτυχία μου κάπως τραγική,
τη ζωή ν' αντιγράφει τη ζωή
δίχως κάποιες αξιώσεις, κάποια τέχνη...
Ούτε μια δραχμή δε δίνω για τέτοιο έργο...
Ταχύνω το βήμα μου
ταχύνω το βλέμμα μου
Πολλά βήματα απαιτούνται
μέχρι να επανεύρω τον κανονικό ρυθμό...
δυστυχισμένα μου βήματα...

Ή ταχύνω το βλέμμα μου



Τάκης Παυλοστάθης, Από τα Ευρεθέντα

16 comments:

Παναγιώτης Ράμμης said...

Συμφωνώ απολύτως...

Spyros Vlahos said...

Όλοι φοβούνται μην πιτσιλιστούν από τα περιρρέοντα αίματα.
Κι η καθημερνότητα εκδικείται με το να μας κλείνει πίσω από ένα keyboard να λέμε ό,τι μαλακία μας κατέβει στο μυαλό για να ξορκίσουμε το πέρασμα. Να παίζουμε ρόλους, ασώματα μυαλά που προσπαθούν να γοητεύσουν τον άλλο. Με τι αντίκρυσμα; Μα το ξύσιμο της αυταρέσκειας. Ή λίγη virtual ζεστασιά ότι "με διαβάζουν, άρα υπάρχω". (Βρέστο σε παρακαλώ στα λατινικά για να το κάνω πίνακα).
Απόψε είναι βαρειά η καρδιά μου.
Τι σας ζαλίζω κι εσάς; Πάω να φύγω μη σας πιτσιλίσω!

Eva Stamou said...

@ Παναγιώτη, χαίρομαι που σου άρεσε. Αν και δεν σε ξέρω προσωπικά, έχοντας διαβάσει τις ποιητικές συλλογές σου μπορώ να φανταστώ ότι η εμπειρία που περιγράφει το ποιήμα κι η ατμόσφαιρα που μας μεταφέρει ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σου.

Eva Stamou said...

@ spyros vlahos

'Με διαβάζουν, άρα υπάρχω'. Μου άρεσε πολύ αυτή η φράση. Μιλούσα πρόσφατα με άντρα μπλογκερ που μου έλεγε ότι οι άνθρωποι του οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντός του σπάνια του δείχνουν τον σεβασμό και την προσοχή που απολαμβάνει μέσα σπό την καθημερινή του επικοινωνία με άλλους μπλόγκερς. Οι περισσότεροι από μας γνωρίζουμε έναν τουλάχιστον μπλόγκερ που έχει εθιστεί στην συνεχή ανάρτηση κειμένων ή που έχει περάσει από αυτή τη φάση. 'Ολοι έχουμε ανάγκη από επικοινωνία και αποδοχή και το θεωρώ φυσικό κάποιοι άνθρωποι που τα στερούνται στην καθημερινότητά τους, να τα αναζητούν μέσα από άλλες οδούς.

Spyros Vlahos said...

Εύα, και πάλι μιλάς το Ευαγγέλιο.
Όντως ψάχνουμε την αναγνώριση που δεν έχουμε στην καθημερνότητα. Από την άλλη μεριά, εξαιρούμενης της αυταρέσκειας, πρέπει και κάτι να δίνουμε.
Έχω ετοιμάσει το παρακάτω το οποίο γράφω σε μπλογκς που μου φαίνονται ... αβάσταχτα ελαφρά :

Το πετρέλαιο πάει στα 150 το βαρέλι, σε λίγο θ' ανακυκλώνουμε το σκατό μας κι οι μπλόγκερς ... αγρόν ηγόρασαν.
Σας θυμίζω στίχο του Σαββόπουλου "πίσω από μια κάλπη, κάλπη μαγική, μας κοιτάει ο Χάρος και του τρέχουνε τα σάλια".

Babis Dermitzakis said...

Εύα μου, διαβάζω το μυθιστόρημά σου,πολύ μου αρέσει, αλλά για να είμαι ειλικρινής μαζί σου περισσότερο μου αρέσουν αυτά που συλλαμβάνεις με το "μάτι της κάμερας" όπως θα έλεγε ο Ντον Πάσος, καθημερινά στιγμιότυπα και (συν)αισθήματα.

Eva Stamou said...

@ spyros vlahos

Σπύρο, δεν πιστεύω ότι οι μπλόγκερς έχουν τη δύναμη και την υποχρέωση να σώσουν τον κόσμο, κάτι τέτοιο το θεωρώ εφηβικά ρομαντικό. Είναι γεγονός ότι ορισμένα ιστολόγια είναι περισσότερο πολιτικοποιημένα γιατί φαντάζομαι πως αυτό εκφράζει τους δημιουργούς τους, αλλά νομίζω ότι έχουμε προσδώσει στους μπλόγκερς υπερφυσικές ικανότητες και υποχρεώσεις.

Eva Stamou said...

@ babis dermitzakis

Μπάμπη, χαίρομαι που βρήκες τον χρόνο να διαβάσεις το μυθιστόρημά μου κι ευχαριστώ για τα θετικά σχόλια. Ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να τα συζητήσουμε κι από κοντά (δυστυχώς πάλι θα δουλεύω αύριο) γιατί με ενδιαφέρει πραγματικά η γνώμη σου.

Spyros Vlahos said...

Εύα,
κανένας δεν είπε αυτό, ότι οι μπλόγκερς θα αλλάξουν μια πολιτική κατάσταση. Απευθύνομαι, όμως, σε σένα σαν άτομο. Αν δεν σ' αρέσει κάτι γιατί να μην προσπαθήσεις να το καταγγείλεις; Με όποιο μέσο, με όποια ένταση.
Εκτός κι αν έχις ... τάνκερς (ή ιδιόκτητη φάρμα) και δε σε συγκλονίζει η άνοδος του πετρελαίου (που είναι τεχνητή).
Αν πάλι βασίζεσαι σ' ένα καλοπληρωμένο επάγγελμα, άρχισε ν' ανησυχείς. Και το δικό μου (το ανεπίσημο-ιδιαίτερα) ήταν καλοπληρωμένο αλλά η αγορά έχει πτωχεύσει κι έτσι κατάντησα κι εγώ φτωχός.
Δε σου δίνει ο καπιταλισμός καμμιά εγγύηση ότι θα πληρώνεσαι αύριο το ίδιο όπως και σήμερα.

Και κάτι άλλο ήθελα να σε ρωτήσω. Εμφανίζεσαι με μια οξυδέρκεια αρκετά σοβαρή. Αυτό οφείλεται στο επάγγελμά σου ή σε προσωπικό χάρισμα ή και τα δδύο;

Eva Stamou said...

Σπύρο, οι εξελίξεις στον οικονομικό/κοινωνικό τομέα δεν αφήνουν κανέναν ανεπηρέαστο,ούτε όσους εθελοτυφλούν για τα δεινά ενός προβληματικού οικονομικού συστήματος και είναι σημαντικό ο καθένας να αντιδρά με όποιον τρόπο βρίσκει προσφορότερο.

Χωρίς να τρέφω αυταπάτες ότι με την στάση μου μπορώ να ανατρέψω την κατάσταση να σου πως ότι θεωρώ τα κείμενά μου -λογοτεχνικά κι ακαδημαικά- πράξεις πολιτικού περιεχομένου. Όσο για το επάγγελμά μου δεν θα διαφωνήσω ότι γενικά είναι καλοπληρωμένο, αλλά διαπραγματεύομαι το οικονομικό ξεχωριστά με τον κάθε θεραπευόμενο, ανάλογα με τις δυνατότητές του. Δεν θα έδιωχνα ποτέ κάποιον για λόγους οικονομικούς, απλά θα του ζητούσα ένα συμβολικό ποσό.

Σίγουρα επέλεξα το συγκεκριμένο επάγγελμα και για λόγους ιδιοσυγκρασίας κι όπως είναι φυσικό στην συνέχεια η προσωπικότητά μου επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις σπουδές μου και κυρίως από την ψυχοθεραπεία. Χαίρομαι που βρίσκεις τα κείμενά μου ενδιαφέροντα. Όσο για το αν είναι οξυδερκή, αυτό δεν το κρίνω εγώ, αλλά οι αναγνώστες.

Spyros Vlahos said...

Λοιπόν, να σου 'πω για να το βγάλω από μέσα μου (μια που το ανέφερες).
Οι ιδέες σου είναι αδαμάντινες (και τούτο διοτι ιδέες έχεις σπουδάσει) κι ας μη συμφωνώ ενίοτε. Δε μιλώ τότε, μπορείς να φέρεις αντίρηση σε μια ψυχολόγο; Θα σου δώσει την ψυχή σου να την ταξιδέψεις ανάστροφα στο πεπτικό σου σύστημα.
Σοβαρολογώντας, εκεί που έχω μια κάποια αντίρηση (πρόσεξε το διακριτικό της φωνής μου) είναι ότι
(α) είσαι λίγο σφιγμένη προς το πεσιμιστικό, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται και σε ώσμωση με τους πελάτες σου
(β) το ύφος σου είναι κομματάκι ex cathedra, λίγο επίσημο, μια σταλιά άνευρο. Αν τόνιζες περισσότερο τη "λαϊκή" συνιστώσα στα γραφτά σου (πιο καθομιλούμενη γλώσσα, πιο καθημερνές εκφράσεις και εικόνες, μια αδιόρατη ιδέα από "στρόγγυλα" [πρόστυχες αλλά πολυχρησιμοποιημένες εκφράσεις]) τότε τα γραφτά σου θά 'παιρναν άλλη διάσταση.

Ανακάλυψα (επειδή στο γράφει κάποιος) ότι έχεις γράψει βιβλίο. Θα κάνω μια παραχώρηση και θα διαβάσω ελληνικά (αν είναι λογοτεχνία) με την προϋπόθεση ότι θα μου το στείλεις με αφιέρωση. Ύστερα μπορεί να πούμε κι άλλα.


(παρατήρησες αλλαζονεία; Αυτό μπας και πάρω το βιβλίο!)

zero said...

Καλα τα λεει το ποστ.
Ο ανθρωπος δηλαδη, που γραφει στο ποστ.
Εχει αλλαξει πολυ η καθημερινοτητα μας.
Προς το χειροτερο.
Προς το ...μηχανικο.
Χμμ...
Την καλησπερα μου Eva.

zero said...

Κολλησαμε στις ελευθερες ωρες.
Πολλες ελευθερες ωρες βλεπω να υπαρχουν.
Τοσες πολλες... που δεν κουνιεται φυλλο.
Την καλημερα μου.

Eva Stamou said...

@zero

Στην πραγματικότητα όμως ο ελεύθερος χρόνος που έχω αυτή την εποχή είναι ελάχιστος, γι αυτό κολλήσαμε στην ίδια ανάρτηση. Καλά που υπάρχεις κι εσύ να μου υπενθυμίζεις τις υποχρεώσεις μου ως μπλόγκερ. Καλησπέρα.

Spyros Vlahos said...

Θέλει μαεστρία, μέσα σ' αυτόν τον καταιγισμό πληροφοριών να μην πνιγείς. Δεν είναι πια η πληροφορία το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, είναι ο ελεύθερος χρόνος για να μπορείς να σκέφτεσαι και να κάνεις τη σύνθεση.
Η βραδυνή διασκέδαση θέλει μεγάλο σχεδιασμό εκ των προτέρων. Κάλλιο λιγότερα άτομα που να μπορούν να βουτήξουν βαθειά και ειλικρινά στα συναισθήματά τους παρά περισσότερα που διακινούν επιφανειακό συναισθηματικό θόρυβο.
Κι όσο μεγαλώνω τόσο κάνω και καλύτερη παρέα με τον ... εαυτό μου.

Eva Stamou said...

@ spyros vlaxos

Συμφωνώ. Μόνοι μας διαμορφώνουμε την ψυχαγωγία που μας ταιριάζει και μας εκφράζει, δεν είναι ανάγκη να ακολουθούμε προκατασκευασμένα πρότυπα. Έχει βέβαια σημασία και η στιγμή. Προσωπικά κάποιες φορές νιώθω την επιθυμία να ξεσπάσω ένταση και κούραση ημερών και μπορεί να επιλέξω κάποιο κλαμπ, άλλες φορές προτιμώ τις μικρές συντροφιές, όπως κι εσύ. Για να είμαι ειλικρινής στα κλαμπς συνήθιζα να πηγαίνω όσο ζούσα στην Αγγλία, γιατί εκεί οι θαμώνες πραγματικά χορεύουν. Στην Αθήνα κλαμπ και μπαρ σημαίνει στήνομαι με το ποτό μου και κάνω τον όμορφο και τον σπουδαίο και για να μην εκτεθώ αποφεύγω να χορέψω, να χαμογελάσω, να είμαι ευγενής κι ευχάριστος.