Wednesday, May 7, 2008

Ο κρότος του χρόνου


Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι για το χρόνο,
τη δωρεά που μας εκμηδενίζει.
χωρίς να έχουν όργανα ακριβείας
σαν τα δικά μας, γνώριζαν το χρόνο
από τον κρότο του μέσα στις λέξεις:
μακρός, αναρίθμητος, πανδαμάτωρ
πως να την πεις αλλιώς αυτή τη δύναμη
που σε σκοτώνει με ταχύτητα ζωής
σαρκάζοντας το λυρισμό των ημερών,
την τρυφερή απείθεια της ώρας.

Κάποτε μοιάζει ένα θρόισμα απαλό
σαν ρίγος ανεπαίσθητο στις φυλλωσιές
ή σαν πνοή στα φύλλα του βιβλίου
που τ΄άφησες στη μέση και αφέθηκες
μόνος να λησμονείς ή να θυμάσαι.
άλλοτε μοιάζει αέρας που βογκάει
και φέρνει το τετελεσμένο-μια κραυγή
ανθρώπου σε απόγνωση, το κλάμα
μικρού παιδιού μακριά μέσα στη νύχτα,
κι ακούς να τρίζουν τα παραθυρόφυλλα
πάνω στους σκουριασμένους μεντεσέδες.

Μακρός, αναρίθμητος, πανδαμάτωρ.
όπως και να τον πεις, ο χρόνος είναι
μια βούληση πλασμένη από σκοτάδι,
μια σκοτεινή ενέργεια που φεύγει
προς μια κατεύθυνση μονάχα, τη φθορά,
και καθώς φεύγει, τρίβεται στα πράγματα,
κι απ΄την τριβή γεννιέται φως.

Φαντάσου:
το φως αυτό που μοιάζει τόσο ασάλευτο
λες κι αναπαύεται μέσα στα πράγματα,
το φως αυτό που μοιάζει τόσο σιωπηλό,
σαν από γεννήτρια γεννιέται συνέχεια
αδιάκοπα και δείχνει την απώλεια.

Έξω απ' το χρόνο όλα είναι σκοτάδι.



Διονύσης Καψάλης


10 comments:

zero said...

Καταπληκτικο.
Παρα πολυ σωστο.
Τουτεστιν...
μεσα στο χρονο ολα ειναι φως.
Αναρωτιεμαι τωρα τι να υπαρχει κατα το περασμα μεσα-εξω στον χρονο?
...'η κατα το περασμα εξω-μεσα στον χρονο?
Κι'αν το περασμα το κανεις με πολυ γρηγορο ρυθμο. Αστραπιαια.

Τοτε τι θα ειναι ολα?
Φως 'η σκοταδι?

Την καλησπερα μου και την εκτιμηση μου.

ναυτίλος said...

Υπέροχο το ποίημα του Καψάλη ,ακόμη κι ο τίτλος ποίημα από μόνος του ...

Eva Stamou said...

@ zero

Πολύ όμορφο το σχόλιό σου!

Ευχαριστώ για τα ευγενικά σου λόγια

Eva Stamou said...

@ ναυτίλος

Συμφωνώ. Ο τίτλος εκφράζει την στιγμή αλλά και την αιωνιότητα.

zero said...

Γνωριζω το αντικειμενο, ωραια μου κυρια.
Γνωριζω γιατι πραγμα μιλαω.
Ηταν βεβαια πολυ ωραιο και το ποστ σου.
Το ενα φερνει το αλλο.
Την καλημερα μου.

Spyros Vlahos said...

Έχει κάποια σχέση με τον Κρόνο;

Dynx said...

Ντροπή που θα το πω, αλλά τον Καψάλη τώρα τον γνωρίζω για πρώτη φορά! Και τι γνωριμία!

Είναι πολύ ωραίο ποίημα, ο τελευταίος στίχος περιέχει μία ακλόνητη αλήθεια.

Ίσως γι αυτό να μας τρομάζει -μερικούς από εμάς- το σκοτάδι: η έλλειψη χρόνου δεν μας είναι κάτι το γνώριμο. Ίσως για τον ίδιο λόγο να μας σαγηνεύει το διάστημα, και να μας κάνει να νιώθουμε ένα τίποτα μες σε αυτό.

(Το blog σου του βρήκα πριν δύο μέρες και έχω ήδη διαβάσει τα πάντα - σύντομα και τα βιβλία σου. Εξαιρετικό το ύφος και το περιεχόμενο του).

Eva Stamou said...

dynx, σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα θετικά σου σχόλια.

Χαίρομαι που σου άρεσε το ποιήμα του Καψάλη.

Νομίζω ότι το παιχνίδισμα του φωτός με το σκοτάδι αποκαλύπτει συχνά αθέατες όψεις της πραγματικότητας αλλά και του εαυτού. Ζούμε κι αναπτυσσόμαστε στο φως γνωρίζοντας πως μέσα μας και γύρω μας παραμονεύει το σκοτάδι...

αγης said...

χμμμ...

κι'ομως αν πιστεψουμε οτι ο αηνσταην ειχε δικιο (θεωρια ειδικης σχετικοτητας), ο χρονος κυλαει ολο και πιο αργα οσο πλησιαζουμε την ταχυτητα του φωτος.

μολις φτασουμε την ταχυτητα του φωτος Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕ ΚΥΛΑΕΙ ΠΙΑ. αρα αν εισαι φως=φωτονιο ο χρονος δε κυλαει για σενα. στεκεται ακινητος. αρα μονο το φως υπαρχει εξω απ το χρονο... (οχι εξω απλα σε σταθερο ακινητο χρονο)

βεβαια ποιος ειναι ο αησταην ???

ο χρονος ειναι συνυφασμενος με το χωρο (γιαυτο και λεγεται spacetime continuum) αν και δεν εχει και τοση σημασια, μιας και νομιζω οτι το ποιημα μιλαει για το θανατο και την ανυπαρξια, και οχι για το χρονο.

θα ελεγα ακομη μια κραυγη καποιου που δεν εχει συμφιλιωθει με την θνητοτητα.

ωραιο ποιμα :)

Eva Stamou said...

@ αγης

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ο χρόνος είναι το μέτρο της κίνησης. Συνεπώς δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε παρά μόνον αν καταφύγουμε στην απόλυτη ακινησία.

'Οσο για την κραυγή κάποιου που δεν έχει συμφιλιωθεί με τη θνητότητα, σκέφτομαι πως ευτυχώς έχουν γραφτεί υπέροχα ποιήματα και πεζογραφήματα εξαιτίας της αδυναμίας του ανθρώπινου μυαλού να κατανοήσει και ν' αποδεχτεί την απουσία της ύπαρξης.

Ευχαριστώ για το σχόλιο.