Sunday, February 10, 2008

Το μπλογκ της Ψυχολόγου


Ευχαριστώ θερμά την συγγραφέα και κριτικό λογοτεχνίας κ. Ελένη Γκίκα, για την παρουσίαση του ιστολογίου μου από το Εθνος της Κυριακής. Η στήλη της εφημερίδας για τα blogs, που επιμελείται η κ. Γκίκα, αποτελεί σημείο αναφοράς για αρκετά βιβλιοφιλικά και πολιτισμικά ιστολόγια - έχω ανακαλύψει σημαντικά και ξεχωριστά στο είδος τους blogs μέσα από τη στήλη της. Σας μεταφέρω, εδώ, το δικό μου κείμενο.

"Συχνά στην επικοινωνία μας χρειαζόμαστε κάποιον ενδιάμεσο. Λόγω συνθηκών ή λόγω δικής μας αδυναμίας να επικοινωνήσουμε με αμεσότητα διαλέγουμε να τοποθετήσουμε ανάμεσα σ’ εμάς και τους άλλους ένα δίχτυ που φιλτράρει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, ένα σύστημα που άλλοτε διευκολύνει κι άλλοτε, αναπόφευκτα, αλλοιώνει αυτό που προσπαθούμε να πούμε. Η διαδικτυακή επικοινωνία είναι πιστεύω ένα καλό παράδειγμα αυτού του ενδιάμεσου αφού προσφέρει μεν ανοιχτή επικοινωνία, αλλά με τρόπο ελεγχόμενο. Ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στο ‘ερέθισμα’ (δηλαδή την ανάρτηση που κεντρίζει το ενδιαφέρον μας ) και στην ‘αντίδρασή’ μας (την δική μας ανάρτηση ή απάντηση) είναι ο χρόνος που... μεσολαβεί κατά τη διάρκεια της μετάβασης από τον εαυτό μας στο πρόσωπο που υιοθετούμε κι ενεργοποιούμε στη διαδικτυακή συνομιλία μας.

Κάποιοι ιστολόγοι χρησιμοποιούν ψευδώνυμα παίρνοντας μέρος στο γοητευτικό παιχνίδι της ετερωνυμίας ενώ κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, υπογράφουν με το αληθινό τους όνομα. Θεωρώ όμως ότι και στις δύο περιπτώσεις αυτό που προβάλλουμε όλοι είναι μια όψη μόνο του ποιοί είμαστε ή η περσόνα που έχουμε επιλέξει για την επικοινωνία μας, κάτι που είναι φυσικά εντονότερο σε όσους γράφουν χωρίς να αποκαλύπτουν προσωπικά δεδομένα όπως φύλο, ηλικία, επάγγελμα, ή άλλα ενδιαφέροντα. Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι μόνο αν απαλλαγούμε από τα εξωτερικά γνωρίσματά μας μπορούμε να επικοινωνήσουμε ‘χωρίς φόβο και πάθος’ όσα πραγματικά πιστεύουμε.


Στο δικό μου ιστολόγιο αναφέρομαι σε κάποια ζητήματα από το χώρο της ψυχολογίας, τα οποία παρουσιάζω με τρόπο απλουστευμένο χωρίς παραπομπές ή παραθέματα και με σκοπό την έναρξη μιας συζήτησης με άλλους ιστολόγους. Γράφω ακόμα για κάποια περιστατικά που έχω βιώσει και που η αφήγησή τους συνθέτει ένα προσωπικό ημερολόγιο. Άλλωστε η αφήγηση των βιωμάτων κατέχει σημαντική θέση και στα βιβλία μου. Αναζητώ πάντοτε όχι μόνο την αιτιολόγηση των όσων συμβαίνουν στους μυθιστορηματικούς μου ‘ήρωες’, αλλά, πρωτίστως στοχεύω στην ορθή απόδοση των όσων βιώνουν, τόσο μέσω των διαλόγων τους, όσο και μέσω της σιωπή τους.

Κατά καιρούς έχω διαβάσει κείμενα άλλων ιστολόγων τα οποία με έχουν εντυπωσιάσει και συγκινήσει με το θάρρος, την αμεσότητα, και την ειλικρίνειά τους, ειδικά όταν αναφέρονται σε θέματα ιδιαίτερα ευαίσθητα, όπως το πένθος, η αρρώστια, ο χωρισμός και ο έρωτας. Ως ψυχολόγος δεν μου επιτρέπεται βέβαια να μιλήσω εις βάθος για ζητήματα προσωπικά, τις απώλειες για παράδειγμα που έχω βιώσει, ή τις εμπειρίες μου από φιλικές κι ερωτικές σχέσεις – η έκθεση τέτοιου είδους θα ήταν επιζήμια για την επαφή μου με όσους με πλησιάζουν λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας."

9 comments:

Mike said...

Ο διαδυκτιακός τρόπος επικοινωνίας μας δίνει την ευκαιρία να είμαστε περισσότερο ειλικρινείς ή και "τολμηροί" απ'όσο η άμεση επικοινωνία. Και αυτό συμβαίνει αν και όταν δεν αποκαλύπτουμε πλήρως την ταυτότητα μας. Έτσι νομίζω.

Eva Stamou said...

@mike

Ναι,συμφωνώ. Το γιατί πολλοί χρήστες του διαδικτύου υιοθετούν ψευδώνυμα είναι βέβαια ένα πολύ μεγάλο θέμα και οι λόγοι μπορεί να ποικίλουν. Καλό βράδυ.

ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ Γ. said...

Υπέροχο το blogg σου.
Καθοριστικό σημείο διαφοροποίησης του ανθρώπου απο το νεοέλληνα, είναι να βοηθάει το συνάνθρωπο με ότι γνώσεις έχει.
και πάλι μπράβο σου.

ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

http://neapolitiki2008.blogspot.com/
http://amorgos1962.blogspot.com/
http://kraniotis.blogspot.com/

Mike said...

Καλημέρα. Οπωσδήποτε ποικίλουν οι λόγοι για τους οποίους πολλοί υιοθετούν ψευδώνυμα, αλλά πιστεύω πως ο κυριότερος λόγος είναι η δυνατότητα να "εξομολoγηθούν" ή να αποκαλύψουν πράγματα για τον εαυτό τους για τα οποία δεν θα μιλούσαν ποτέ με την πραγματική τους ταυτότητα. Έτσι δεν είναι?

Eva Stamou said...

@ κρανιωτησ.γ

Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και τα καλά σου λόγια. Το ιστολόγιό σου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και θέλω να το ψάξω με την ησυχία μου τις επόμενες μέρες γιατί σήμερα δεν είναι εφικτό. Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Eva Stamou said...

@mike

Πιστεύω ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και καλό είναι να μην κάνουμε γενικεύσεις. Σίγουρα πάντως αυτό που γράφεις θα ισχύει για αρκετούς χρήστες.

Σμέμνιος Ναΐτης said...

Νομίζω ότι υπάρχει και μία άλλη οπτική του θέματος. Η μη ύπαρξη υγιών ανθρωπίνων σχέσεων, σχέσεων που διέπονται από απόλυτη ελευθερία και ειλικρίνεια. Αυτή ίσος είναι μία αιτία της ανωνυμίας.

Eva Stamou said...

@ σμέμνιος ναΐτης

Η ειλικρίνεια αποτελεί σίγουρα ζητούμενο σε κάθε γνήσια σχέση. Σε αρκετούς ανθρώπους όμως είναι δύσκολο να πουν την αλήθεια γιατί ξέρουν ότι πολλοί δυσκολεύονται να την ακούσουν. Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι το διαδίκτυο δημιουργεί τρόπους επαφής που θέτουν νέους όρους στην επικοινωνία. Ακόμα και με ψευδώνυμο υπάρχει η δυνατότητα να καταθέσει κάποιος κείμενα με σημαντικό και ειλικρινές περιεχόμενο.

Babis said...

Γεια σου Εύα, διάβασα ήδη το κείμενο για το blog σου στο Έθνος, πολύ ωραίο, όπως και το blog σου βέβαια. Σε ευχαριστώ για την πρόσκληση, έχω γράψει ήδη τηλεγραφικά. Εδώ μπορώ να προσθέσω ότι αναπολώντας το παρελθόν θυμάμαι ευτυχισμένες στιγμές-μόνο που τότε δεν το ήξερα πως ήταν ευτυχισμένες. Όμως ξέρω σίγουρα μια περίοδο της ζωής μου που ήμουν πολύ ευτυχισμένος, τα χρόνια 1993-1996. Έχοντας εκπαιδευτική άδεια έγραφα ένα διδακτορικό που μου άρεσε σαν θέμα, και παράλληλα ασχολιόμουν με τις ξένες γλώσσες που μου άρεσαν. Αν δεν είναι ευτυχία να κάνεις μόνο ότι σε ευχαριστεί, τότε τι είναι.