Thursday, October 25, 2007

Diary

FRI 19 Το πρωί έχω δύο συνεντεύξεις στο πανεπιστήμιο, σχετικές με την έρευνά μου.

Το μεσημέρι συναντάω την Jenny για φαγητό στο San Carlo’s, ένα ιταλικό εστιατόριο στο κέντρο της πόλης. Οταν ζούσα στο Manchester έβλεπα συχνά ανάμεσα στους θαμώνες του τον Σαμαρά και τον Γιαννακόπουλο. Ενα βράδι με σύστησε στον Γιαννακόπουλο ένας από τους Ελληνες σερβιτόρους που έχει μανία να φέρνει σε επαφή τους συμπατριώτες του που συχνάζουν στο μαγαζί.

Η φίλη μου είναι φωτογράφος και τώρα πια ζει μόνη. Πριν λίγους μήνες έχασε τον σύντροφό της από καρκινό. Είχαν περάσει τρία χρόνια μαζί στο σπίτι της όπου συνήθιζα να τους επισκέπτομαι τα απογεύματα της Κυριακής για καφέ. Αυτές τις μέρες μοιράζεται το σπίτι και τη ζωή της μ' έναν γάτο.



Μετά το φαγητό κάνουμε βόλτα στο εμπορικό κέντρο της πόλης και ψωνίζουμε διάφορα προϊόντα που δεν χρειαζόμαστε πραγματικά. Αγοράζω έναν τεράστιο αρκούδο για την ανηψιά μου, και όσοι τον παρατηρούν στο δρόμο, μου χαμογελούν.

Το βράδι πηγαίνω στο Lowry Theatre, στην περιοχή του Salford. Συναντώ τους φίλους μου σ’ ένα café κοντά στο θέατρο. Βλέπουμε την παράσταση ‘Fragments’ του Beckett σε σκηνοθεσία Peter Brook, από την ομάδα Theatre de Complicite. Εχουν κάνει πολύ καλή δουλειά και το κοινό τούς αποθεώνει. Τελειώνουμε τη βραδιά πίνοντας μπίρες στο Βar του θεάτρου με θέα, προς την άλλη πλευρά του ποταμού, το Imperial War Museum - ένα μοναδικό κτήριο-διαμαρτυρία κατά του πολέμου από τον γνωστό αρχιτέκτονα Libeskind.

SAT 20 Ο φίλος μου ο Χρήστος στέλνει e-mail για μα με ρωτήσει αν έχω δει ότι στο νέο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού 10% έχει μπει το κείμενό μου.

Κάνω βόλτα στο πάρκο που βρίσκεται κοντά στο σπίτι που φιλοξενούμαι. Πρόκειται για μια τεράστια καταπράσινη έκταση που την διασχίζει το ποτάμι. Μου φαίνεται απίστευτο ότι υπάρχει τέτοιο μέρος σε κατοικημένη περιοχή.

Πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ κι ύστερα γυρίζω σπίτι και δουλεύω για την έρευνά μου.

Πριν κοιμηθώ διαβάζω το τελευταίο βιβλίο του Ian McEwan, που έχει προταθεί για βραβείο Booker. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα παρ’ όλο που το θέμα έχει ενδιαφέρον. Σκέφτομαι ότι θα λετουργούσε καλύτερα σαν μια μεγάλη… short story.

SUN 21 Ο καιρός είναι υπέροχος, το σπίτι πλημμυρίζει φως. Βγαίνω μόνο για ν’ αγοράσω την Guardian και τους Times. Περνάω όλη τη μέρα στο σπίτι κάνοντας τμήμα της ανάλυσης δεδομένων της έρευνάς μου. Το απόγευμα έχω πονοκέφαλο και φυσικά έχω μετανιώσει που δεν εκμεταλλεύτηκα την καλοκαιρία. Περνάω το βράδι βλέποντας TV.

MON 22 Παίρνω ταξί για το πανεπιστήμιο. Ο νεαρός ταξιτζής, χαμογελαστός, πηδάει από το αυτοκίνητο και μου ανοίγει την πόρτα. Παρατηρώ πόσο ωραία είναι ντυμένος. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής ακούει μια ραδιοφωνική εκπομπή όπου ο παραγωγός φέρεται κατά των μεταναστών που έχουν κατακλύσει «τη χώρα του» και τους οποίους θεωρεί υπεύθυνους για ο,τιδήποτε μπορεί κανείς να βάλει με το νου του. Το επόμενο θέμα που προτείνει είναι να κοπούν τα επιδόματα προς όσους ανάπηρους δεν εργάζονται. Ο ταξιτζής δυναμώνει τον ήχο και κουνάει το κεφάλι του σε ένδειξη συμφωνίας. Σκέφτομαι ότι η μέρα ξεκίνησε άσχημα κι ανυπομονώ να φτάσω στον προορισμό μου.

Δουλεύω στη βιβλιοθήκη και στις 2.00 κάνω διάλειμμα. Συναντάω τον Anthony στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο και πηγαίνουμε για φαγητό στο Cornerhouse έναν πολυχώρο με αίθουσες τέχνης και κινηματογράφου, εστιατόριο και bar. Παραγγέλνουμε μια paella που είναι σκέτος δυναμίτης από τα μπαχαρικά και το στομάχι μου γίνεται χάλια. Συνεχίζω τη δουλειά στη βιβλιοθήκη ως το βράδι κάνοντας μόνο ένα σύντομο διάλειμμα για καφέ.

TUE 23 Νωρίς το πρωί παίρνω το τρένο για το Huddersfield. Στην σύντομη διαδρομή διαβάζω ένα καθημερινό Free Press. Στην πρώτη σελίδα η φωτογραφία μιας όμορφης, νέας γυναίκας που βρέθηκε δολοφονημένη στο διαμέρισμά της. Δράστης ένας από τους πρώην τροφίμους της ψυχιατρικής κλινικής που δούλευε ως κοινωνική λειτουργός.

Κατεβαίνω στον σταθμό και περπατώ ως το πανεπιστήμιο, χαζεύοντας τις βιτρίνες των καταστημάτων που έχουν μόλις ανοίξει. Οταν φτάνω η αίθουσα είναι ήδη γεμάτη από τους συναδέλφους που θα παρακολουθήσουν το σεμινάριο με θέμα ‘Ποιοτική Ανάλυση Δεδομένων στην Κοινωνική Ερευνα’. Οι ομιλίες κρατούν από τις 9.00 το πρωί ως τις 4.00 το απόγευμα με σύντομα διαλείμματα για καφέ και φαγητό. Είμαι η μόνη μη-Βρετανίδα κι ως εκ τούτου η παρουσία μου προκαλεί ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι θέλουν να μου πιάσουν κουβέντα και να μάθουν με τι ασχολούμαι. Κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού με πλησιάζει ο Richard που είναι σκηνοθέτης και θα ξεκινήσει μια έρευνα για την εθνική ταυτότητα των Βάσκων όπως παρουσιάζεται στον ισπανικό κινηματογράφο. Εχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και διαπιστώνω πως, πριν μιλήσουμε, θεωρούσε ότι είμαι Ισπανίδα. Συχνά οι Βρετανοί πιστεύουν ότι το επίθετό μου είναι ισπανικό.

Γυρίζω στο Manchester αργά το απόγευμα και πηγαίνω με φίλους για φαγητό στο Rossetti Hotel που βρίσκεται κοντά στον σταθμό. Οι μερίδες είναι μικροσκοπικές και πανάκριβες και όταν γυρίζω σπίτι πεινάω ακόμα.

Πριν κοιμηθώ διαβάζω δυο ιστορίες από το Mothers and sons, το τελευταίο βιβλίο του Toibin. Η γραφή του είναι υπέροχη. Αισθάνομαι ότι δεν διαβάζω απλά, αλλά ότι βρίσκομαι ‘μέσα’ στην ιστορία και παρατηρώ τους ήρωες.

WED 24 Παίρνω ταξί για το Cheetham Hill, μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης. Ο ταξιτζής που έχει σίγουρα περάσει τα πενήντα, είναι ντυμένος πολύ νεανικά και ακούει Eric Clapton στη διαπασών. Μου εξηγεί ότι έχει δύο γιους στην εφηβεία κι αυτό τον διατηρεί νέο. Περνάμε από τις κεντρικές φυλακές που βρίσκονται στην αρχή του Cheetham Hill πολύ κοντά στο διάσημο χώρο συναυλιών, το Manchester Arena. Σκέφτομαι ότι αν κι έχω ζήσει τόσα χρόνια σ’ αυτή την πόλη είναι η πρώτη φορά που περνάω έξω από τις Her Majesty's Prisons.



Η γυναίκα που συναντάω είναι πολύ συμπαθητική. Η συνέντευξη που μου δίνει για την έρευνά μου πηγαίνει καλά και μένουμε μαζί δύο ώρες, αν και στο τηλέφωνο μου είχε πει ότι δεν μπορεί να μου αφιερώσει πάνω από 45 λεπτά!

Το μεσημέρι φτάνω στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου για να μελετήσω κάποια microfilms. Υπάρχει πρόβλημα με το κλιματιστικό και κάνει αφόρητο κρύο. Δεν καταφέρνω να μείνω πάνω από δυο ώρες. Κανείς δεν διαμαρτύρεται και κανείς δεν μοιάζει να βιάζεται. Οι πάντες φοράνε τους σκούφους και τα μπουφαν τους και παραμένουν ήρεμοι. Πρώτη φορά μελετώ στην βιβλιοθήκη φορώντας παλτό και κασκώλ!

Το απόγευμα συναντώ τον Dan, έναν φίλο από το Computer Department και τρώμε μαζί στο Muse Café το εστιατόριο του Manchester Museum που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη βιβλιοθήκη. Λίγο αργότερα έρχεται κι ο Dave που είναι λέκτορας στο τμήμα πολιτικών επιστημών. Δείχνει πολύ κουρασμένος. Τα μάτια του είναι κόκκινα και το πρόσωπό του πρισμένο. Ο σύντροφος του Dave ζει στη Νέα Υόρκη όπου σπουδάζει κινηματογράφο και εδώ και τρία χρόνια περνάει μεγάλο μέρος της ζωής του σε σταθμούς λεωφορείων και αεροδρόμια. Τους είχα γνωρίσει σε μια μεταμεσονύχτια προβολή του Metropolis του Fritz Lang.


To βράδι πηγαίνουμε με τον Anthony στο College of Music. Φτάνουμε νωρίτερα και μπαίνουμε κατευθείαν στο εστιατόριο. Καθόμαστε δίπλα σε έναν άντρα γύρω στα σαρανταπέντε που τρώει διαβάζοντας την εφημερίδα του. Είναι κομψός, καλοντυμένος και έχει μαύρα μαλλιά που γυαλίζουν από την μπριγιαντίνη. Κοιτάζοντας το πρόγραμμα των παραστάσεων συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται για τον Kurt Elling τον Αμερικάνο τραγουδιστή που ήρθαμε ν’ ακούσουμε. Η Guardian τον είχε πρόσφατα χαρακτηρίσει τον ‘σπουδαιότερο σύγχρονο τραγουδιστή της jazz’. Μας χαμογελάει ευγενικά και φεύγει αφού μαζέψει τα πιάτα, τα τοποθετήσει στον δίσκο και τον δόσει στην σερβιτόρα. Μας κάνει εντύπωση που τρώει τόσο πολύ πριν την παράσταση.

Η ερμηνεία του Elling είναι καταπληκτική. Εχει τόση άνεση στα μουσικά ‘περάσματα’ που το άκουσμα κλασικών τραγουδιών της jazz απ’ τη φωνή του γίνεται μια καινούργια εμπειρία. Το τρίο δουλεύει άριστα μαζί του - λες κι η φωνή του είναι το πρώτο όργανο σ’ ένα κουαρτέτο με μπάσσο, ντραμς και πιάνο.

THU 25 Μένω σπίτι και δουλεύω στον υπολογιστή. Η ανάλυση των στοιχείων που έχω συγκεντρώσει προχωράει ικανοποιητικά. Το μεσημέρι κάνω μια σύντομη βόλτα, επιστρέφω, φτιάχνω σάντουιτς και καφέ και συνεχίζω.

Μαγειρεύω κοτόπουλο με πατάτες. Ψάχνω την τηλεόραση για κάτι ενδιαφέρον, χωρίς αποτέλεσμα. Κάνω τηλεφωνήματα, στέλνω e-mails, ξεφυλλίζω την εφημερίδα. Τρώω πίνοντας κόκκινο κρασί.

Περνάω δυο ακόμα ώρες πάνω από τον υπολογιστή. Σκέφτομαι να βάλω καινούρια ανάρτηση στο ιστολόγιό μου. Πιάνω μηχανικά το ημερολόγιό μου και διαβάζω αυτά που έγραψα τις τελευταίες μέρες.




2 comments:

Anonymous said...

Too boring!

Στάθης Πάικος said...

I thought it was cool; very interesting, and unpretentious... At least for me who lives in Greece.